Κάνε πιο γρήγορα το κλικ
Ελληνική μεταγραφή

Το ελληνικό κείμενο ακολουθεί την ομιλία της πρωτότυπης ηχογράφησης. Τυχόν μουσική, ψαλμωδία ή δυσδιάκριτα σημεία διακρίνονται από την ομιλία. Η πλήρης ελληνική ηχογράφηση διατηρείται.

Στεναχωριέσαι. Σε παρακαλώ, μη στεναχωριέσαι και το πρόβλημά σου θα λυθεί κι αυτό, θα περάσει κι αυτό. Θα ξεπεραστεί η δυσκολία και η δοκιμασία που περνάς. Είναι δύσκολες οι μέρες οι τωρινές. Πονάς πολύ και ταλαιπωρείσαι. Και τώρα έβαλες στο ράδιο να ακούσεις τα Αθέατα Περάσματα, στην Πειραϊκή Εκκλησία στους 91,2, στο σταθμό που μιλάει στην ψυχή μας.

Προσπαθώ και εγώ να μιλήσω λίγο στην ψυχή σου με αυτά τα φτωχά λόγια που λέω. Αλλά είναι δύσκολο, γιατί ξέρω ότι πονάς πολύ μερικές στιγμές και αλλάζει τελείως η διάθεσή σου. Και εκεί που είσαι ευτυχισμένος και ευτυχισμένη για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής σου, για αρκετό καιρό, για αρκετές μέρες, για αρκετούς μήνες ίσως, έρχεται ένα περιστατικό, έρχεται μια είδηση, έρχεται

σχέση που χαλάει, μια σχέση που πονάει, ένας πόνος, μια αρρώστια, μια ανακάλυψη, κάτι που μαθαίνεις που σε κάνει και καταρρέεις και διαλύεσαι και πέφτεις κάτω. Και καταλαβαίνω ότι δεν είσαι καλά, το λες κι εσύ και το αισθάνεσαι. Και έρχομαι να σου πω αυτό με τη φτωχή μου δύναμη, αλλά επικαλούμαι τη μεγάλη δύναμη του Θεού, επικαλούμαι τη μεγάλη Του αγάπη, τη μεγάλη Του χάρη, τη μεγάλη Του υπόσχεση που μας υποσχέθηκε ότι θα είμαστε μαζί σας κάθε στιγμή της ζωής σας. Σε ό,τι μου ζητήσετε θα σας βοηθήσω. Και εγώ τώρα Του ζητώ μαζί με σένα και μαζί με τόσους ακροατές σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Εεε... Τον επικαλούμαστε όλοι αυτή τη στιγμή τον Κύριο, γιατί η εκπομπή μας λέγεται έτσι, ότι είναι μια εκπομπή που θέλει να μοιάζει με προσευχή, και κάνουμε αυτή την προσευχή. Να μας δώσει την προστασία Του, την επέμβασή Του και να μας δώσει πάλι πίσω τη χαρά που είχαμε. Είναι η μεγάλη απόδειξη της πνευματικής φρεσκάδας της ζωής σου, της ψυχής σου, η απόδειξη είναι η ευτυχία. Όταν είσαι ευτυχισμένος, όταν είσαι ενθουσιασμένος, όταν είσαι γεμάτος έμπνευση, χαρά, ευεξία, κουράγιο για τη ζωή, ξυπνάς και τα βλέπεις όλα όμορφα. Αυτή είναι η απόδειξη ότι έχεις μια ζωντανή επαφή με το Θεό και αγγίζεις το Θεό και διοχετεύονται μέσα σου και κυλούν μέσα σου χυμοί ζωής. Πηγή ζωής είναι ο Θεός. Όταν Τον ακουμπάς παίρνεις και εσύ αυτή τη δύναμη. Όταν λοιπόν βλέπεις στον εαυτό σου να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι χαρούμενος, χαρούμενη, με

ζωντάνια, με κέφι, με όρεξη, θα πει ότι τον Θεό εκείνη τη στιγμή Τον αισθάνεσαι και Τον αγγίζεις, γιατί η χαρά είναι η απόδειξη, το τραγούδι είναι η απόδειξη, το σφύριγμα είναι η απόδειξη, που κάποτε όταν είσαι ευτυχισμένος θες να σφυρίξεις, θες να πεις ένα τραγούδι, να πεις ένα σκοπό, να χορέψεις, να πηδήξεις. Είναι αυτό που μπαίνει μέσα σου και κάνει την καρδιά σου να σπαρταράει από ευτυχία, κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει από ενθουσιασμό, από τρέλα, από έκσταση, από εκρηκτική χαρά. Αυτή η κατάσταση σημαίνει ότι ο Θεός είναι μέσα σου. Τώρα όμως δεν είναι. Και γι' αυτό έβαλες να ακούσεις, μπας και λίγο βοηθηθείς. Μην πεις όμως τη λέξη αυτή, «μπας και λίγο». Μην το πεις αυτό. Το «μπας και λίγο βοηθηθείς» είναι επικίνδυνο.

Δεν θα βοηθηθείς αν αισθάνεσαι αυτό το «μπας και ίσως, μήπως». Όχι μήπως, σίγουρα θα μας βοηθήσει ο Θεός. Χρειάζεται πολλή πίστη, χρειάζεται πολλή βεβαιότητα μες στην καρδιά μας, χρειάζεται πολλή ελπίδα στη δύναμη του Χριστού. Πιστεύεις; Το έλεγε συνέχεια ο Χριστός μας αυτό στους ανθρώπους που πλησίαζε, που ήταν πολύ πονεμένοι κι αυτοί. Άρρωστοι, άρρωστοι, με ψυχικά προβλήματα, δαιμονισμένοι, βασανισμένοι, αμαρτωλοί, φτωχοί, άδικοι, με τόσες κακίες και θλίψεις και βάρος μες στην ψυχή τους και ζητούσαν να γίνουν καλά, ζητούσαν να απαλλαγούν από το κλάμα τους, από τη θλίψη τους, από τη μοναξιά τους, από

τη μελαγχολία τους και τους ρωτούσε ο Κύριος: «Πιστεύεις;» Αυτό θα πει πιστεύω: ανοίγομαι, εμπιστεύομαι. Ζωγραφίζω μέσα μου με ελπίδα τη θεραπεία που έρχεται να μου δώσει ο Χριστός και πριν μου τη δώσει ο Χριστός τη θεραπεία, εγώ την φαντάζομαι μες στην καρδιά μου σαν να είναι ήδη παρούσα. Την αισθάνομαι προκαταβολικά, την απολαμβάνω προκαταβολικά και αυτό ενεργοποιεί το θαύμα, βοηθάει το θαύμα να γίνει. Όταν βλέπεις τη ζωή σου τόσο μίζερα, όταν πιστεύεις τελικά στην αποτυχία αντί να πιστέψεις στη λύση του προβλήματος, όταν δώσεις πιο πολύ την καρδιά σου στο δράμα που σε περιμένει, στην απελπισία που έρχεται, στην απόγνωση που σε πιάνει, ε, τότε πώς να αλλάξεις τη ζωή σου; Πώς να αλλάξεις τη ζωή σου; Ισχύει αυτό που είπε ο Κύριος, «γενηθήτω κατά την πίστη σου». Αυτό που πιστεύεις αυτό τελικά το τραβάς πάνω σου. Πίστεψες στο Χριστό, πίστεψες στη δύναμή Του, στην αγάπη Του.

Υποτιμάς τον εαυτό σου τόσο πολύ. Μην το έχεις στον εαυτό σου ότι γεννήθηκε για την καταστροφή, γεννήθηκες για την αποτυχία μονίμως και εσύ είσαι για το κλάμα, για την απόγνωση. Όχι, δεν είσαι πλασμένος και πλασμένη για αυτό το σκοπό. Είσαι πλασμένος και πλασμένη για να χαρείς, για να απολαύσεις, για να ξεπερνάς τα προβλήματά σου.

Το μυαλό σου έχει θολώσει επειδή έχεις το πρόβλημά σου. Τώρα περνάς μια έντονη δοκιμασία στη ζωή σου και τα νιώθεις όλα και τα βλέπεις μέσα από τα μάτια σου που είναι θολωμένα, που είναι δακρυσμένα, που είναι πονεμένα και όλα σου φαίνονται έτσι. Δηλαδή ό,τι και να σου πουν τώρα. Ένα μωράκι να σου φέρουνε που γεννήθηκε, ένα μαιευτήριο που το βλέπει ο καθένας και αισθάνεται ελπίδα ότι να η ζωή, να η χαρά, να η φρεσκάδα, εσένα δεν σε αγγίζει τίποτα αυτή τη στιγμή. Κι όμως και εσένα πριν από λίγο καιρό που ήσουν στις καλές σου στιγμές, που ήσουν ευτυχισμένος, που είχες χαρούμενη ψυχή, αυτό το παιδάκι μίλαγε στην ψυχή σου. Ο ήλιος που έβλεπες σου δίνει χαρά. Η βροχή που έπεφτε σε έκανε να έχεις μια δημιουργικότητα. Όλα.

Όλα μιλούσαν στην ψυχή σου, όλα ήταν αφορμές σαν σκαλοπάτια να ανεβαίνεις πιο ψηλά. Τώρα όμως που είσαι έτσι χάλια, δεν δουλεύει τίποτα. Τώρα μπλόκαρε το σύστημα, τώρα η ψυχή σου είναι χάλια. Αυτό το πράγμα μην το αφήνεις να σε καταβάλει, μην το αφήνεις να σε διαλύσει. Πίστεψε στον Χριστό, βοήθα την ψυχή σου να ξυπνήσει, να ζωντανέψει. Βοήθα την ψυχή σου. Πώς; Αυτό που κάνεις αρχικά είναι να... Είναι...

Να ακούς λόγια τα οποία σου μιλούν για το πρόβλημά σου και προσπαθούν να το καταλάβουν το πρόβλημά σου και να σε ανασύρουν από αυτό. Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορούμε να σκεφτούμε αυτό που έχουμε, να το πλησιάσουμε, να το αγγίξουμε, να το ξεφλουδήσουμε σαν ένα κρεμμύδι που το καθαρίζεις, το καθαρίζεις και βλέπεις τι γίνεται, την κάθε φλούδα από μέσα, την παρατηρείς στο κάθε στρώμα. Και εσύ έχεις ανάγκη να δεις λίγο τι σου συμβαίνει. Τι έγινε; Δες το λίγο λογικά αυτό που έγινε, γιατί το συναίσθημά σου αυτή τη στιγμή σε έχει πάρα πολύ καταλάβει, σε έχει πάρα πολύ θολώσει, σε έχει πάρα πολύ αρρωστήσει και το συναίσθημα έχει κυριαρχήσει μέσα σου και σε διέλυσε. Το συναίσθημα είναι άγιο κι αυτό, αλλά άγια είναι και η λογική μας, βάλε και τη λογική σου.

Λογικά τα πράγματα και κάποια λογικά πράγματα που μπορείς να σκεφτείς στο τωρινό σου πρόβλημα. Αυτό που τώρα σε καίει και σε απασχολεί. Λογικά πράγματα, έτσι, όσο χάλια και να είσαι, νομίζω μπορείς να σκεφτείς αυτά που παρακάτω θα σου πω. Το τηλέφωνο της εκπομπής προς το παρόν να πω, γιατί μας ακούνε και μερικοί στο δρόμο. Και δεχόμαστε μηνύματα και από ανθρώπους που οδηγούν, και από ανθρώπους που ταξιδεύουν, και από ανθρώπους που κάνουν ποδήλατο και από ανθρώπους που γυμνάζονται, αλλά παρόλα αυτά ο πόνος σε πιάνει και σένα όπου και να είσαι πολλές φορές. Το τηλέφωνο του σταθμού, λοιπόν, είναι 4118602.

41 18 6 40. Το email της εκπομπής είναι ο τίτλος της εκπομπής, atheata.perasmata@yahoo.gr. Και μην ξεχάσεις, το τηλέφωνο που θα πάρεις, να πεις και μια ευχή για το Βασίλη Χατζηνικολάου, το μουσικό της εκπομπής μας, ο οποίος επεξεργάζεται ηχητικά την εκπομπή και την επενδύει μουσικά. Και θα σου πω σε λίγο πώς να σκέφτεσαι λογικά όταν το συναίσθημα την ώρα του πόνου πάει να σε διαλύσει.

Πολύ σε ευχαριστούμε για αυτή την όμορφη μελωδία που μας ξεκούρασε και μας παρηγόρησε λίγο. Και λέω λίγο γιατί, Βασίλη, όσο καλός και να είσαι κι εσύ, όσο καλή και να είναι η μουσική δική σου ή οποιαδήποτε μουσική του κόσμου, δυσκολεύεται να ξεπεράσει κανείς το πρόβλημά του, ό,τι μουσική και να ακούσει και συμβουλές να ακούσει. Είναι ωραίο να έχεις μια συμβουλή παρήγορη. Είναι σαν να έχω κάψει το χέρι μου μες στο μάτι της κουζίνας. Έχω πάθει ένα έγκαυμα και είμαι μόνος. Δεν είναι καλό. Είναι καλό να μου μιλήσεις, είναι μια παρηγοριά, εντάξει. Αλλά όσο κι αν με παρηγορήσεις, το έγκαυμα που πέρασα θέλει χρόνο. Και αυτό δεν θα το γλιτώσω. Θα πρέπει να περάσει καιρός για να γίνει καλά το χέρι μου. Είναι παρηγοριά το ότι μου 'πες μια καλή κουβέντα.

Μετά θα σταματήσουν οι κουβέντες και θα κοιτάω το έγκαυμα που υπάρχει. Και θα πρέπει να περάσει μια εβδομάδα, δύο για να κλείσει, να ηρεμήσει. Έτσι λοιπόν δεν μπορώ να σου εγγυηθώ και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι στον πόνο που περνάς δεν θα ωριμάσεις μέσα από αυτό. Βράζει η ψυχή σου. Μέσα όμως από αυτόν τον βρασμό του πόνου θα μελώσει, θα μαλακώσει, θα γλυκάνει. Και αυτό τώρα στο λέω, δεν το καταλαβαίνεις, αλλά αν μπορείς νοερά φέρε τα μάτια της ψυχής σου στο βάθος του χρόνου, πέρα, μακριά, μετά από ένα μήνα, από δύο μήνες, από ένα χρόνο και σκέψου ότι τώρα υποφέρεις αλλά θα περάσει ο καιρός και ο χρόνος που λένε είναι μεγάλος γιατρός και μεγάλη θεραπεία, είναι αλήθεια. Θυμήσου και παλιά πόσα προβλήματα έχεις περάσει, πόσο έκλαψες,

πόνεσες, πόσο δεν ήθελες να κάνεις τίποτα, πόσο ήθελες να πάρεις τη δουλειά σου και να πεις «παραιτούμαι, δεν θέλω να ξανάρθω να δουλέψω, δεν θέλω να ξαναμιλήσω σ' άνθρωπο, να ξαναμαγειρέψω, να κάνω τίποτα». Και όμως, εκεί που έχεις δίκιο και τα έλεγες, γιατί έτσι ένιωθες, μετά από μήνες, από καιρό, δειλά δειλά αρχίζεις και παίρνεις πάλι τη ζωή. Και μετά εκεί που σε έβλεπαν συνέχεια να κλαις και να μελαγχολείς, σε βλέπουν ένα απόγευμα σε μια επίσκεψη να χαμογελάς και λίγο. Και ακούς ένα αστείο και γελάς κι εσύ. Και μετά από έναν χρόνο ξεκαρδίζεσαι πάλι. Εσύ που τώρα, όπως τότε, λες ότι αποκλείεται να ξαναγελάσω εγώ στη ζωή μου, αποκλείεται να ξαναχαρώ, είμαι χάλια. Δεν είσαι χάλια. Αυτό που τώρα σε απασχολεί, σε κάνει να νιώθεις χάλια. Δεν είσαι χάλια όμως, περνάς χάλια αλλά δεν είσαι, γιατί αν πεις «είμαι χάλια» είναι σαν να λες ότι η ψυχή σου

είναι βουτηγμένη στην απελπισία και όμως η ψυχή σου είναι βουτηγμένη στην ελπίδα του Χριστού. Η ψυχή σου είναι βουτηγμένη μέσα στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η ψυχή σου είναι βουτηγμένη μέσα στην Αγία Κολυμβήθρα που μπήκες και εκεί ήρθαν όλες οι δωρεές και όλα τα δώρα και όλη η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και ο καρπός του Πνεύματος, λέει, είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, χαρά. Η χαρά είναι μέσα σου, η χαρά είναι στην ψυχή σου στο βάθος, αλλά το πρόβλημα τώρα το οποίο επισκιάζει αυτή τη χαρά, εμφανίστηκε ξαφνικά ένα πρόβλημα στη ζωή σου, τώρα σε έχει διαλύσει αυτό. Αυτό όμως το πρόβλημα που εμφανίστηκε είναι επιφανειακά, είναι στους λογισμούς, είναι στις σκέψεις, είναι στα μάτια σου που τα θόλωσε και τα πόνεσε και τα πίκρανε.

Η καρδιά στο βάθος έχει αυτή τη χαρά που λέει: «Ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Όλοι αυτοί οι καρποί του Αγίου Πνεύματος υπάρχουν μέσα σου. Είσαι στο βάθος ένας άνθρωπος ευτυχισμένος γιατί είσαι άνθρωπος του Θεού. Οι ταλαιπωρίες που περνάμε και περνάς και τώρα πολύ πονάς είναι ταλαιπωρίες λογισμών, αντιμετωπίσεων, το πώς φιλτράρεις τα γεγονότα, το πώς σε αγγίζουν τα γεγονότα, αυτό σε τσακίζει, αυτό σε διαλύει. Και εδώ έγκειται η πνευματικότητά μας τελικά, πόσο πνευματικοί άνθρωποι είμαστε, πόσο άνθρωποι του Θεού είμαστε, πόσο θυμόμαστε ότι αυτό που περνάμε, για παράδειγμα που τώρα πονάς, δεν το ξεχνάω ότι πονάς σήμερα, γι' αυτό και σου μιλάω, γι' αυτό και με ακούς. Αυτό που περνάς,

σου κάνω ένα απλό ερώτημα, το ξέρει ο Θεός; Αυτό που περνάς τώρα, το ξέρει ο Θεός; Θα βιαστείς να πεις, ε, το ξέρει και τι έγινε; Δεν αναφέρομαι αν το ξέρει κεφαλικά, αν μπορούμε να μιλήσουμε έτσι, δηλαδή αν απλώς το έχει ακούσει ή το έχει δει, ενώ δεν είναι κάτω από το δικό Του έλεγχο, δεν ρυθμίζει αυτό στη ζωή μας, δεν το επέτρεψε να γίνει. Την ώρα που έγινε αυτό που έγινε, δεν είπε ο Θεός «να γίνει, ας γίνει»; Και εδώ θα σου διευκρινίσω δύο ειδών, όπως λένε οι Άγιοι, θελήματα του Θεού. Δύο ειδών θελήματα του Θεού υπάρχουν. Άλλοτε ο Θεός θέλει κάτι να γίνει με πολλή ευχαρίστηση. Δηλαδή είναι κάτι που συντονίζεται με τη δική Του μακαριότητα και ευτυχία και χαρά και δόξα. Και το θέλει ο Θεός να γίνει, έτσι, είναι ωραίο αυτό και λέει ο Θεός να γίνει, όπως

είναι να κάνεις μια ωραία οικογένεια, να κάνεις ένα παιδάκι γελαστό, να κάνεις μια ευτυχισμένη ζωή, να σκεφτείς κάτι όμορφο. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, όπως λέμε κατ' ευδοκία, κατά την ευδοκία του Θεού. Ευδοκώ, σκέφτομαι κι εγώ και θεωρώ με πολύ καλή σκέψη αυτό που γίνεται, μ' αρέσει. Και υπάρχει και ένα άλλο θέλημα του Θεού, το οποίο λέγεται το θέλημα του Θεού κατά παραχώρηση.

Παραχωρεί ο Θεός, ας πούμε, ένα τρακάρισμα, ένα ατύχημα στο δρόμο, ένα δυστύχημα στο δρόμο. Να χτυπήσει ένα αυτοκίνητο και κάποιος να τραυματιστεί σοβαρά ή κάποιος να σκοτωθεί. Και λέει κανείς: «Έτσι ήθελε ο Θεός». Και άλλος απελπίζεται και λέει: «Τι Θεός είναι αυτός, αν θέλει να σκοτωνόμαστε;» Δεν εννοούμε εδώ ότι θέλει, ότι σπρώχνει και οδηγεί τα πράγματα στο θάνατο και ότι χαίρεται με αυτό που γίνεται. Εδώ το θέλημα του Θεού είναι κατά παραχώρηση.

Επέτρεψε ο Θεός να γίνει. Άλλο το επέτρεψε, άλλο το προκάλεσε, άλλο το έσπρωξε προς τα εκεί. Δεν μπορούσε, θα πει κανείς, να το αποτρέψει; Δεν μπορούσε να κάνει κάτι; Δεν μπορούσε; Αλλά εδώ είναι που σταματάμε να μιλάμε, εδώ είναι που σταματάμε να εξηγούμε, εδώ είναι που δεν ξέρουμε πραγματικά, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το πώς σκέφτεται ο Θεός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα μυστήρια Του. Αυτό το μυστήριο δεν το καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω όμως ότι σίγουρα το ξέρει. Αυτή η σκέψη, αν θέλεις, αν τώρα πονάς πολύ, μπορεί ούτε αυτό να σε βοηθήσει. Αλλά αν θέλεις, μπορεί να σκεφτείς και να παρηγορηθείς και να πεις: «Αυτό το πράγμα, ο Θεός, που περνάω, το βλέπει. Είναι μέσα στη δική του... Το παρατηρεί. Είναι κοντά μου σε αυτό».

Συμφώνησε, υπέγραψε ο Θεός πριν γίνει, υπέγραψε και είπε ναι. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή, δεν υπάρχει τύχη στη ζωή σου. Και φυσικά σήμερα που σφαδάζεις από τον πόνο και το κλάμα και τα δάκρυα και τα μάτια σου είναι κόκκινα και όλα αυτά, δεν το καταλαβαίνεις αυτό και έχεις δίκιο, δεν σε μαλώνει κανείς. Αλλά μετά από πέντε μήνες και από ένα χρόνο που θα κοιτάς πίσω, για να μην σου πω μετά από μια πενταετία και δεκαετία που θα κοιτάς πίσω αυτή την ημέρα, αυτά τα γεγονότα, τότε θα καταλάβεις ότι δεν ήταν για το κακό σου τελικά, αλλά κάτι καλό θα βγει μέσα από αυτόν τον πόνο.

Ωριμότητα, μια πιο μαλακιά ψυχή, μια πιο ευαίσθητη καρδιά, ένα πιο ταπεινό θέλημα, λιγότερη έπαρση, λιγότερος εγωισμός, ίσως λιγότερα νεύρα και απαιτήσεις και ύφος αγίου. Αγέρωχο και σκληρό, που δεν συγχωρούσες παλιά κανέναν, που δεν καταλάβαινες κανέναν, θα βγουν πολλά καλά πράγματα. Τώρα δεν το καταλαβαίνεις. Θα μου πεις: «Και τι στα λέω;» Στα λέω γιατί, είπαμε, επικαλούμαι τώρα τη λογική σου, την οποία την έχεις αφήσει σε αχρησία.

Άφησες τα συναισθήματα του πόνου, της απελπισίας και της απόγνωσης να σε κυριεύσουν, άφησες τη μελαγχολία να σε πιάσει, έχεις αρρωστήσει ψυχολογικά, έχεις καταπέσει τελείως, δεν μπορείς να... Και σου δίνω ένα χέρι και σου δείχνω μάλλον το χέρι του Χριστού, γιατί αν πιάσεις το δικό μου θα βουλιάξουμε μαζί. Αν πιάσεις το δικό μου χέρι, μπορώ κι εγώ να είμαι έτσι αγκαλιά με σένα, αλλά πιάνουμε το χέρι του Χριστού και λέμε: «Κύριε, τράβηξέ μας έξω».

Προσπαθούμε να θυμηθούμε ότι τα γεγονότα της ζωής μας δεν Του είναι άγνωστα.

Νομίζω είναι μεγάλη ανακούφιση για την ψυχή σου ότι ο Χριστός ξέρει αυτό που συμβαίνει. Και αφού το ξέρει ο Παντοδύναμος, Πανάγαθος, Πάνσοφος, Πανέξυπνος, Φοβερός, Καταπληκτικός Θεός, αφού το ξέρει αυτό, παραδίνομαι, εμπιστεύομαι. Όπως έναν γιατρό που πας να κάνεις μια σοβαρή εγχείρηση. Βλέπεις πόνο, βλέπεις μηχανήματα, βλέπεις εργαλεία που μοιάζουν με φονικά εργαλεία, γιατί όλοι έχουν μπροστά ένα αιχμηρό που θα σε σκίσει, θα σε κόψει, θα σε πονέσει, θα κάνει τομές στο κορμί σου, στα σπλάχνα σου, στην καρδιά σου, και η λογική σου λέει, μάλλον το συναίσθημά σου λέει: «Τρελαίνομαι». Η λογική όμως λέει: «Μα είναι γιατρός καλός, μα μ' αγαπάει, μα θέλει το καλό μου, μα τον ξέρω, μα μου υποσχέθηκε ότι θα με κάνει καλά». Και τι κάνεις; Βάζεις τη λογική σου και εμπιστεύεσαι.

Αφήνεσαι. Παραδίνεσαι. Δεν υπάρχει τυχαίο περιστατικό στη ζωή σου. Ο χωρισμός σου, που σ' άφησε και έφυγε, δεν είναι τυχαίο. Ακόμα κι αν φταις, ακόμα κι αν εσύ έχεις μεγάλο μερίδιο ευθύνης κλπ., δεν ψάχνουμε τώρα ενόχους. Δεν ψάχνουμε να μαλώσουμε κάποιον ή να πούμε, ας πούμε, ότι πήγαινε να ζητήσεις τα ρέστα ή να τσακωθείς. Απλώς εξηγώ ότι αυτό που έγινε δεν έγινε κατά τύχη. Το παρακολούθησε ο Θεός και λάθος να έκανες, μπορείς από εδώ να βγεις πάλι στο ξέφωτο. Αλλά για να βγεις στο ξέφωτο είναι ανάγκη πρώτα να ηρεμήσεις. Και όλες αυτές οι σκέψεις που σήμερα σου θυμίζω είναι για να ηρεμήσεις.

Πριν πας ξανά να μιλήσεις, να πάρεις τηλέφωνα στον άνθρωπό σου, στο παιδί σου που τσακώθηκες, στη δουλειά σου που σε διώξανε, στον άνθρωπό σου με τον οποίο έχεις πολύ πικραθεί, στο συγγενή σου, πριν κάνεις οτιδήποτε, να μην το κάνεις εν βρασμώ, όπως λέμε, ψυχής, με μια ψυχή που βράζει από συναισθήματα αγανάκτησης, πίκρας, νευρικότητας, μίσους, ζήλιας. Δεν μπορείς να κάνεις σωστή κίνηση σε αυτή την κατάσταση.

Κατάλαβε αυτά όλα που λέμε. Πρώτα, γαλήνεψε. Πρώτα, ηρέμησε. Άσ' τα όλα αυτά να κάτσουν στο βάθος της καρδιάς σου, όπως η ταραγμένη λίμνη, όταν ηρεμήσει, μπορεί να δεις τι γίνεται στο βυθό της και μετά να κάνεις κάτι, όπως έλεγε ο πατήρ Παΐσιος ωραία, ότι όταν έχει, λέει, κύμα στη θάλασσα, δεν πάμε να ψαρέψουμε. Δεν μπορούμε να ψαρέψουμε μέσα στα κύματα, αλλά ηρεμεί πρώτα το τοπίο, Γαληνεύει η θάλασσα και μετά βλέπεις τι γίνεται. Έτσι και σε σένα. Και εγώ αυτό σήμερα επικαλούμαι. Επικαλούμαι αυτά που ήδη ξέρεις, αλλά τώρα τα ξέχασες. Γιατί έχεις πνιγεί. Σε έπνιξε η θλίψη. Δεν σε αφήνει να σκεφτείς. Δεν μπορείς ούτε να προσευχηθείς τώρα. Το καταλαβαίνω. Μου το είπε μια κυρία κάποτε που είχε μεγάλο πόνο και της είπα να κάνει προσευχή και μου λέει: «Δεν μπορώ να κάνω ούτε προσευχή έτσι όπως είμαι», γιατί δεν μπορείς να προσευχηθείς με αυτόν τον πνιγμό. Μπορείς όμως μέσα σε αυτόν τον πνιγμό να βγάλεις έστω μια μικρή κραυγή, να βγάλεις μια μικρή, έναν μικρό αναστεναγμό και να σκεφτείς αυτά τα απλά που είπαμε, ότι ο Θεός το ξέρει. Όλα υπό έλεγχο. Δεν μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω

απ' αυτό που ο Θεός θα επιτρέψει να γίνει στη ζωή μου και αν το επιτρέψει ο Θεός θα γίνει, ό,τι και να κάνω εγώ. Άρα με συμφέρει πάρα πολύ να παραδοθώ στο θέλημά Του και να μην πάω κόντρα εκεί που δεν μπορώ να πάω κόντρα. Δεν μπορείς να πας κόντρα στο Θεό, δεν μπορείς να πας κόντρα στα γεγονότα της ζωής έτσι όπως έρχονται. Γι' αυτό οι πιο τυχεροί άνθρωποι, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι είναι αυτοί, όπως έχεις παρατηρήσει, που παραδίνονται στη ζωή. Αφήνονται και τους πάει ο Θεός. Και όταν πρέπει κάπου να αντισταθούν, δεν αντιστέκονται στο Θεό, αλλά αφού έχουν γαληνέψει μέσα τους και έχουν ηρεμήσει, βλέπουν ψύχραιμα ποιες κινήσεις πρέπει να κάνουν. Αλλά ψύχραιμα, όχι υπό την επήρεια του πανικού.

Είμαστε πολύ παρορμητικοί και την ώρα του παρορμητισμού το μόνο που σκέφτεσαι είναι να πάρεις ένα τηλέφωνο και να βρίσεις τον άλλον. Εντάξει, οπότε συμπληρώνεις επιπλέον επιβαρυντικά στοιχεία εις βάρος σου και ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος σου. Ο παρορμητισμός σε αυτές τις στιγμές δεν είναι καλός. Θα πούμε λάθος λόγια, άσχημα λόγια, θα κάνουμε κινήσεις καταστροφικές για μας.

Όλη την ώρα που νιώθουν χάλια: «Να πεθάνω, να αυτοκτονήσω». Το έχουν σκεφτεί, ας πούμε, γιατί σου λέει: «Ο θάνατος λύνει το πρόβλημα». Οτιδήποτε μου βγάζει το πρόβλημα από τη μέση, το θεωρώ λύτρωση. Και η λύτρωση είναι ο θάνατος εκείνη τη στιγμή. «Να πεθάνω, να ησυχάσω», λένε. Αλλά δεν ησυχάζεις. Γι' αυτό μην κάνεις τίποτα εκείνη την ώρα. Άσε τις σκέψεις σου να πνίγονται, να ταλαιπωρούνται, να πηγαίνουν σαν ηλεκτρόνια πέρα δώθε, αλλά μην κάνεις τίποτα. Ηρέμησε. Μπορείς να ηρεμήσεις, μπορείς να κάτσεις σε ένα δωμάτιο και να κάτσεις μέσα σε ένα σπίτι

που είσαι, ηρέμησε και άσε να περάσει κι αυτή η μέρα. Δεν είναι χαμένη ημέρα. Καθόλου χαμένη ημέρα δεν είναι. Η μέρα κατά την οποία επεξεργάζεσαι μέσα σου και κατεργάζεται ο Θεός τη σωτηρία σου και μέσα από τον πόνο σε λειαίνει, δεν είναι χαμένη ημέρα. Όχι. Υπομονή. Δεν είναι χαμένη ημέρα. Είναι ημέρα που έμαθες να κάνεις υπομονή. Δεν είναι χαμένη η μέρα αυτή η σημερινή και ας είσαι μες στο μεγάλο σου πόνο, γιατί είναι η μέρα που ωριμάζεις, είναι η μέρα που σοφίζεσαι, είναι η μέρα, πες το, που αγιάζεσαι, αγιάζεις τώρα. Μεγάλη υπόθεση ο αγιασμός σου, η αγιότητα της ψυχής σου, έτσι την πετυχαίνεις την αγιότητα μέσα από αυτό που τώρα περνάς. Και σιγά σιγά θα δεις ότι έκανες λάθη, έκανε και ο άλλος λάθη και θα θυμηθείς πάλι αυτό που είπα.

Πεις ότι έκανες λάθη και σε πιάσει απόγνωση που βρήκες τα λάθη σου, είναι πάλι λάθος. Τι είπαμε πριν; Το ήξερε ο Θεός ότι θα γίνουν και λάθη στη ζωή σου. Και τι να κάνουμε; Να ηρεμήσουμε. Είδες το λάθος σου; Ηρέμησε. Κατάλαβες ότι για όλα έφταιγες εσύ; Ηρέμησε. Δεν χρειάζεται να απελπιστείς δεύτερη φορά τώρα που το κατάλαβες κι αυτό.

Να πεις: «Ο Θεός το επέτρεψε και έκανα μεγάλο σοβαρό λάθος στη ζωή μου». Το επέτρεψε. Ίσως και μέσα από αυτό να μάθω πολλά πράγματα. Καταρχήν έμαθα τι άνθρωπος είμαι. Μεγάλη σοφία. Μεγάλη εξυπνάδα. Μεγάλη επιτυχία στη ζωή να καταλάβεις ποιος και ποια είσαι και να δεις τον εαυτό σου. Και εσύ είσαι πολύ πετυχημένος άνθρωπος που κατάλαβες το τεράστιο λάθος σου. Πέτυχες κάτι πολύ σπουδαίο. «Μα τι πέτυχα;» θα πεις. «Παιδάκι μου, τώρα με έχεις... Πέτυχα που έκανα τεράστιο λάθος;» Πέτυχες

το συνειδητοποίησες, ότι το κατάλαβες και το χώνεψες.

Το, ταπεινώσου, συμφιλιώσου, παραδέξου ποιος άνθρωπος είσαι, τι χαρακτήρας είσαι, τι ψυχή κουβαλάς και όταν το δεις αυτό έτσι ήρεμα και ψύχραιμα και θυμηθείς ότι σε αγαπάει ο Θεός, παρόλο το μεγάλο σου αυτό τεράστιο λάθος, θα χαμογελάσεις, θα γλυκάνει η ψυχή σου και θα έρθει ένα απαλό χαμόγελο στα χείλη σου και θα λες: «Είμαι χάλια άνθρωπος, παλιάνθρωπος», αλλά εκεί που ετοιμάστηκα πάλι να κλάψω που είμαι παλιάνθρωπος, έρχεται ο Θεός και μου λέει: «Ναι, το ήξερα ότι θα είσαι παλιάνθρωπος και επέτρεψα να φτάσεις σε αυτή τη μέρα που το ανακάλυψες ότι είσαι ένας παλιάνθρωπος που έκανες λάθη σοβαρά στη ζωή σου». Περίμενε, περίμενε, ετοιμάζεται να διαμαρτυρηθεί τώρα αυτός που ανακάλυψε ότι δεν φταίει αυτός για τίποτα στη ζωή του, στα προβλήματά του, και φταίνε άλλοι. Ναι, το ξέρω. Και εσύ που κατάλαβες ότι στον πόνο σου το μεγάλο φταίξαν άλλοι.

Και εσύ πάλι μην βιαστείς. Θυμήσου την ίδια αλήθεια που είπα πριν, ότι το επέτρεψε ο Θεός. Τι επέτρεψε ο Θεός; Να έρθουν να μου φερθούν έτσι; Σε όλα οι άλλοι φταίνε που περνάω εγώ. Οι άλλοι με αδίκησαν, οι άλλοι με πρόσβαλαν, οι άλλοι με εγκατέλειψαν, οι άλλοι με πίκραναν. Ναι, αυτοί οι άλλοι. Τυχαία βρέθηκαν στη ζωή σου; Δεν το επέτρεψε αυτό η αγάπη του Θεού; Αν ήθελε ο Θεός ένα διαφορετικό σχέδιο για σένα, δεν θα το απέτρεπε; Δηλαδή να μένω μαζί τους συνέχεια και να τα φορτώνομαι και να με κοροϊδεύουν και να με αδικούν και να γίνω εγώ το θύμα; Ε, καλά, αν τα λες αυτά, αυτά είναι όλα δικά σου, εγώ δεν είπα αυτό το πράγμα. Είπα όμως να αφήσεις αυτό το ύφος της επανάστασης. Αν καταλάβεις ότι όλοι οι άλλοι σε αδίκησαν, ότι όλοι οι άλλοι φταίνε που νιώθεις τόσο χάλια, ότι η ευθύνη είναι όλη δική τους, πρώτα,

είπαμε, την πρώτη λέξη σε κάθε πρόβλημα: ηρέμησε. Ηρέμησε μέσα σου, γαλήνεψε, θυμήσου ότι δεν είναι τυχαίο αυτό που έγινε, ο Θεός το επέτρεψε και όταν ηρεμήσεις, κοίτα τι θα κάνεις από εδώ και πέρα. Θα συνεχίσεις να είσαι μαζί τους για να αγιάσεις, να μάθεις να τους αγαπάς; Πού σε καλεί ο Θεός; Να μένεις πάλι μαζί τους ή μήπως πρέπει να φύγεις από κοντά τους να σώσεις τον εαυτό σου από αυτή την καταπίεση, αλλά με διαφορετικό πλέον τρόπο. Αυτή είναι η διαφορά. Θα φύγεις από κοντά τους, θα πατήσεις πόδι στη ζωή σου, δεν θα είσαι το θύμα και το κορόιδο και ο άνθρωπος που θα του κάνουν ό,τι θέλουν οι άλλοι, αλλά όχι με μίσος, όχι με νεύρα, όχι με κακία, όχι με πίκρα. Αυτή είναι όλη η διαφορά που σήμερα σου λέω.

Ευαγγελισμός και όλα. Νιώσε το Θεό, την πρόνοιά Του, νιώσε τη σοφία Του στη ζωή σου και την παρουσία Του στη ζωή σου και την επαφή μαζί Του, την οποία δεν την έχεις, δεν την έχεις, γιατί δεν μπορεί ένας άνθρωπος να έχει επαφή με το Θεό και όλα αυτά τα πράγματα να μην τα συνειδητοποιεί και να τον πιάνει νευρικότητα και μίσος για τον κόσμο. Είναι σαν να αγνοείς την πραγματικότητα, είναι σαν να έχεις τη μεγαλύτερη αρρώστια που λέγεται άγνοια της πνευματικής αλήθειας στη ζωή μας. Τι είπε ο Κύριος όταν τον σταύρωναν; «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Δεν ξέρουν τι κάνουν. Ο Κύριος κατανόησε, εκείνη την ώρα κατάλαβε τι γίνεται, ότι αυτοί οι άνθρωποι που είναι γύρω μου δεν ξέρουν τι κάνουν. Γι' αυτό και δεν είχε νεύρα, δεν είχε μίσος, δεν είχε ασπλαχνία. Κατάλαβε ότι απέναντί του είχε έναν όχλο που ζούσε μέσα σε απέραντη άγνοια. Δεν καταλάβαινε ποιον έχει μπροστά του.

Χριστό δεν το συνειδητοποίησε ο κόσμος και δικαιολόγησε ο Κύριος τα πλάσματά του, γιατί δεν είχε ανάγκη ο Κύριος να θυμώσει μαζί μας για να ηρεμήσει, δεν είχε ανάγκη να εκδικηθεί για να ευχαριστηθεί. Η ευχαρίστησή Του ήταν η κατανόησή μας, το ότι μας κατάλαβε. «Παιδιά μου, σας καταλαβαίνω, δεν σας παρεξηγώ, σας αγαπώ και απαντάω στο μίσος σας με αγάπη και προσεύχομαι και στο Θεό Πατέρα να σας καταλάβει και να σας δει με συμπάθεια» και είπε: «Πάτερ, άφες αυτοίς», συγχώρεσέ τους.

Να προσπαθήσουμε τώρα στον πόνο μας να καταλάβουμε ότι και οι άλλοι ό,τι έκαναν το έκαναν κι αυτοί μέσα στην άγνοιά τους. Το επέτρεψε ο Θεός να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή και να σε πονέσουν. Να βρεθεί αυτός ο σκληρός άντρας, αυτή η παράξενη γυναίκα που σε πρόδωσε, που σε πίκρανε, που σε παράτησε, σε έκανε να ματώσει η καρδιά σου και που σου χάλασε τα χρόνια σου μαζί της, όλο αυτόν τον πόνο, ε, ή στη δουλειά σου ή στο σπίτι σου, στο γραφείο σου. Τι πόνο περνάς εσύ; Όλοι οι πόνοι τέτοιοι δεν είναι; Αρρώστιες, διαπροσωπικές σχέσεις, συνεργασίας, συζυγικές σχέσεις, σχέσεις παιδιών μεταξύ τους, με τους γονείς τους, συγγενικές σχέσεις. Όταν λοιπόν αυτά μέσα σου ηρεμήσουν, δεν πας να εκδικηθείς, δεν κάνεις λάθος κινήσεις μετά. Εμ... δεν...

Να το πω, αποκτάς ένα άλλο είδος σοφίας στη συμπεριφορά σου. Τα βλέπεις πολύ σοφά τα πράγματα, γιατί αλλιώς είναι σαν να τα βάζεις και με τον Θεό. Ε, όταν πας να τα βάλεις με έναν άνθρωπο, σε κοιτάει ο Θεός από πάνω και λέει: «Καλά βρε παιδί μου, εγώ δεν ήξερα που τον έστειλα αυτόν; Και με βρίζεις δηλαδή τώρα και εμένα;» Λες: «Δεν βρίζω εσένα, Θεέ μου». Μα εμένα βρίζεις, γιατί εγώ τον έστειλα αυτόν σε σένα. Εγώ άφησα να συμβεί αυτό το περιστατικό στη ζωή σου. Γιατί ήθελα να μάθεις πράγματα. «Τι ήθελες να μάθω, Θεέ μου; Τι ήθελες να μάθω; Με πρόδωσε αυτός ο άνθρωπος και ήθελες να μάθω τι, να με προδίδουνε;» Ναι, ήθελα να μάθεις ότι παρόλο που κάποιος σε προδίδει, εσύ για μένα είσαι σπουδαίος.

Ήθελα να μάθεις επίσης ότι παρόλο που κάποιος σε προδίδει, εσύ μπορεί να σταθείς όρθιος και όρθια στη ζωή και η αξία σου δεν εξαρτάται από το τι κάνουν οι άλλοι απέναντί σου, γιατί έχεις πολύ μεγάλη δίψα.

Να σου λένε συνέχεια οι άλλοι ότι είμαι με το μέρος σου, σε στηρίζω, είμαι εντάξει φίλος, ποτέ δεν θα σε προδώσω, και από όλα αυτά εσύ ρουφούσες ζωή. Αυτά σε κρατούσαν όρθιο. Και λέει ο Χριστός, να, σε πόνεσαν, σε πίκραναν, τι πάει να πει; Δεν αξίζεις; Δεν θα σταθείς όρθιος; Δεν έχεις προσωπικότητα, δεν έχεις ψυχή σπουδαία, αθάνατη, πλασμένη από τα δικά μου χέρια, επειδή σε πρόδωσαν οι άλλοι;

Λοιπόν, πως μέσα από τον πόνο θα βγει κάτι καλό, εγώ το επέτρεψα για κάτι καλό, ψάξε το καλό. Αλλά για να ψάξεις το καλό είναι ανάγκη πάλι να ηρεμήσεις, να γαληνέψεις. Τα συναισθήματά σου σε πνίγουν και κλαις και χτυπιέσαι και σε πιάνουν και τα νεύρα σου και ώρες ώρες σφίγγεις τα χέρια σου, θες να πιάσεις ένα μαξιλάρι να το ξεπουπουλιάσεις, θες να χτυπήσεις το κεφάλι στον τοίχο. Μην το κάνεις. Το έκανε κάποιος και το κεφάλι μάλλον χτύπησε και όχι ο τοίχος. Και έβγαλε ένα καρούμπαλο τεράστιο μες στα νεύρα του. Άλλος χτύπησε την πόρτα με τη γροθιά του, άλλος έσπασε τζαμαρίες στο σπίτι του. Δεν είναι αυτή η λύση. Η λύση είναι να βγει κάτι καλό από αυτήν την ιστορία και να καταλάβουμε ότι, ενώ λέμε ότι είμαστε κι εμείς πνευματικοί άνθρωποι, άνθρωποι του Θεού, στα προβλήματα αποδεικνυόμαστε

πολύ κακοί μαθητές. Έχουμε, ας πούμε, Δεν το λέω για να απελπιστούμε, απλώς για να αποκτήσουμε λίγη περισσότερη παραδοχή και αυτογνωσία. Τέτοιοι άνθρωποι είμαστε. Αργεί πάρα πολύ η ψυχή μας να συνέλθει. Και αυτό το χρόνο που χρειαζόμαστε, αυτός ο πολύς χρόνος που χρειαζόμαστε, αποδεικνύει πόσο μακριά από το Θεό είμαστε. Όταν δηλαδή γίνει μια πίκρα που σου δίνει ένας άνθρωπος, θέλεις ας πούμε τρεις εβδομάδες να συνέλθεις, αυτό αποδείχνει ότι για τρεις βδομάδες όλες αυτές οι αλήθειες και η επαφή με το Θεό δεν υπήρχαν στην ψυχή σου, είχαν φύγει. Αυτό σημαίνει ότι για τρεις βδομάδες, παράδειγμα, η επαφή σου με το Θεό, αυτό που ένωνε την ψυχή σου με το Θεό και σου μετέδιδε τη θεϊκή του χάρη και ενέργεια, αυτή η σχέση είχε χαθεί. Σαν τα αεροπλάνα που δεν ξέρουν πού να προσγειωθούν, που χάνουν την επαφή με τον πύργο ελέγχου, έτσι ήσουν, χαμένος στο διάστημα, πέταγες, δεν ήξερες πού να πας,

ήξερες πού πέφτει το αεροδρόμιο να προσγειωθείς, πού πέφτει το λιμάνι να αγκυροβολήσεις. Αυτό παθαίνει η ψυχή μας. Και αυτή είναι η διαφορά μας με τους Αγίους. Ότι οι Άγιοι πέρασαν ακριβώς τα ίδια με εμάς, αλλά δεν χρειάζονταν τόσο πολύ χρόνο να ξαναβρούν την επαφή τους με τον Θεό. Εμείς, μόλις κάτι μας πιάσει, μόλις έρθει ένας πόνος, εκεί που τώρα είσαι καλά, αν χτυπήσει το κινητό και σου πούνε μια παράξενη είδηση, αν αυτός που σ' αγαπά σου στείλει ένα μήνυμα και σου πει «θέλω να διακόψουμε» γιατί εκείνο το άλλο, εκεί που είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος όλος, ένα μήνυμα, πέντε λέξεις, «θέλω να χωρίσουμε», τέσσερις είναι αυτές, «θέλω να...» τρεις είναι, «θέλω να χωρίσουμε», τρεις λέξεις μπορεί να σε διαλύσουν. Εκεί που νόμιζες ότι πλέεις σε πελάγια ευτυχίας. Και λες «και τι μου το έκανε αυτό ο Θεός;» Μα γι' αυτό σου το έκανε, για να σου δείξει ότι δεν είναι δυνατόν

η ευτυχία σου να εξαρτάται έτσι, να διαλύεσαι αν κάποιος σε αφήσει και να νιώθεις ότι η ψυχή σου δεν έχει δύναμη να προχωρήσει και χωρίς αυτόν. Έχεις δύναμη και με αυτόν και χωρίς αυτόν. Έχεις ευτυχία μέσα στην καρδιά σου. Την ευτυχία δεν θα στη δώσουν οι σχέσεις, τα λεφτά, τα φαγητά, τα σπίτια, οι αγορές. Όχι. Πρέπει να τη βρεις και μέσα σου. Και τα γεγονότα όλα αυτά μας βοηθούν να καταλάβουμε ότι έχουμε γαντζωθεί σε πράγματα που φθείρονται και χάνονται και φεύγουν. Είναι σαν τα παιδιά που κτίζουν πύργους στη θάλασσα, στην παραλία, και εκεί που έρχεται ένα κύμα και το παιδάκι χαίρεται, ξαφνικά έρχεται ένα μεγαλύτερο κύμα και το διαλύει τον πύργο και στεναχωριέται. Γιατί αυτό είναι πύργος, παιδάκι μου. Στηρίχτηκες σε κάτι που έχτισες με χώμα.

Το χώμα δεν μπορεί να σε στηρίξει στη ζωή. Άλλο να λες «περνάμε καλά μαζί» και άλλο να λες ότι «χωρίς εσένα η ζωή δεν έχει νόημα». Άλλο να λες «μ' αρέσει η αγάπη σου, μ' αρέσει η επικοινωνία σου, μ' αρέσει η δουλειά που έχω, μ' αρέσουν τα παιδιά που έχω, μ' αρέσει το αυτοκίνητο που έχω» και άλλο να λες «χωρίς αυτά εγώ δεν ζω. Για μένα αυτά είναι η ευτυχία μου, το παν στη ζωή». Όλα τα χτυπήματα τι μας αποδεικνύουν; Ότι όλα αυτά που αγαπούσαμε, όλα αυτά που προσδοκούσαμε, όλα αυτά που απολυτοποιούσαμε και στα οποία είχαμε προσκολληθεί τελικά δεν ήταν το παν. Γιατί αν ήταν το παν, δεν θα χάνονταν, θα έμεναν όρθια. Πέφτουν όμως όλα σαν πύργος, σαν ψεύτικος πύργος φτιαγμένος από χώμα και από άμμο στην παραλία της ζωής. Να λοιπόν, κάτι καλό μπορεί να βγει από αυτό, να καταλάβεις τη φθαρτότητα των ανθρώπινων πραγμάτων.

Να καταλάβεις την ομορφιά της ψυχής σου, τη δύναμη της καρδιάς σου και να σε αναδείξει ο Θεός μέσα από τον πόνο και να σου δώσει χαρά μεγαλύτερη από την προηγούμενη χαρά που είχες και να σου δώσει εξυπνάδα από εδώ και πέρα να κάνεις πιο σωστές κινήσεις, πιο προσεκτικά βήματα, να μην την πατάς τόσο συχνά, η επόμενη προσπάθεια και δοκιμή να είναι πιο μελετημένη. Γι' αυτό και πολλά άτομα που έχουν πονέσει πολύ στη ζωή τους, αυτά είναι πιο προσεγμένα και πιο προσγειωμένα. Μια κοπέλα που γνωρίζει, ας πούμε, κάποιον που την προδίδει, γνωρίζει κι άλλον ένα που της φέρεται πολύ άσχημα, μετά αρχίζει και προσέχει. Θα πει κανείς «ναι, αλλά μπορεί να απογοητευτεί». Αυτό λέμε τώρα, ότι είμαστε χριστιανοί, αυτή είναι η διαφορά μας. Εκεί που οι άλλοι αρχίζουν την απογοήτευση, εμείς αρχίζουμε να γοητευόμαστε από το Θεό, να γοητευόμαστε από την ομορφιά της δικής μας ψυχής, από την ομορφιά της δύναμης που μας χαρίζει ο Θεός μέσα μας,

την αντανάκλαση που νιώθουμε, τη δόξα του Χριστού που γίνεται και δική μας δόξα, και αποκτούμε εμπειρία, αποκτούμε σοφία, αποκτούμε σύνεση, διάκριση, φώτιση, αυτό που μας λείπει.

Ο Άγιος Παύλος ο Απλός πήγε σπίτι του, είδε τη γυναίκα του η οποία τον πρόδιδε και τον απατούσε με κάποιον άλλον και δεν χρειάστηκε ούτε χρόνια ούτε μήνες να συνέλθει, όπως θα κάναμε εμείς που δεν θα μπορούσαμε πρώτον ούτε να το συγχωρέσουμε ούτε να το χωνέψουμε ούτε να το αντέξουμε, που θα νιώθαμε τόσο υποτιμημένοι σχετικά για τον εαυτό μας, χάλια, προδομένοι, ερείπιο.

Χρόνια θα θέλαμε να ηρεμήσουμε και θα βγάζαμε και δηλητήριο από το στόμα μας. Και ο Άγιος Παύλος ο Απλός, ο μαθητής του Αγίου Αντωνίου, με το που είδε τη γυναίκα του να φέρεται έτσι, της λέει «α, μην ενοχλείστε, συνεχίστε, χαίρετε». Και φεύγει και πηγαίνει και λέει «θα δοθώ στο Θεό. Θα βρω αυτή την αγάπη την πρώτη». Φυσικά ο άνθρωπος δεν πιστεύω ότι δεν στεναχωρήθηκε, αλλά δεν χρειάστηκε να καταρρεύσει, δεν χρειάστηκε να διαλυθεί η ψυχή του και δεν χρειάστηκε να περάσουν χρόνια να χαμογελάσει πάλι το πρόσωπό του.

Θέλω να σου πω σήμερα ότι το συναίσθημά σου, ο πόνος σου έχουν θολώσει τα πράγματα, έχουν μπερδέψει τη σκέψη σου, τους λογισμούς σου. Τα βλέπεις όλα μαύρα, τα βλέπεις όλα απελπισία σκέτη και ήδη είσαι πολλές μέρες στεναχωρημένη και στεναχωρημένος και μερικοί, εσύ έχεις χρόνια να χαμογελάσεις και να χαρείς και δεν πρέπει. Γιατί όταν έχεις χρόνια να χαμογελάσεις είναι σαν να λες «έχω χρόνια να αγγίξω το Θεό». Και όλη την ώρα ακούς, λες, Κυριακή εκκλησία, και όλη την ώρα διαβάζεις βιβλία πνευματικά και πας στην εκκλησία. Ε, αλλά τι κάνεις; Επαφή με το Θεό έχεις; Αν αγγίξεις το Θεό που είναι ρεύμα που ρέει και δίνει χαρά και γαλήνη και ευτυχία και χαμόγελο, δεν μπορεί να είσαι έτσι. Λοιπόν, τα τρία χρόνια της δυστυχίας να γίνουν δύο, τα δύο να γίνουν ένα και εσύ που κάνεις ένα θα το μικρύνεις.

Εσύ που θες πέντε μέρες να συνέλθεις, να θες σιγά σιγά τρεις μέρες να συνέλθεις. Και εσύ που θέλεις πέντε ώρες να μιλήσεις με τον άνθρωπό σου, να τσακώνεσαι, να θέλεις σιγά σιγά δύο ώρες, ώσπου να κάνουμε το μεγάλο κλικ, το κλικ των Αγίων. Οι Άγιοι είχαν μια διαρκή επαφή με τον Θεό, μια διαρκή παράσταση ενώπιόν Του και θα πει αυτό ότι στέκονταν μπροστά στο Θεό και Τον ατένιζαν, Τον ένιωθαν, Τον ανέπνεαν και δεν χρειαζόταν πολλή ώρα να συνέλθουν. Τους έλεγες κάτι προσβλητικό, το παίρναγαν λίγο από το μυαλό τους, το βούταγαν στην καρδιά τους που ήταν όμως ευτυχισμένοι και χαρούμενοι και αυτομάτως έσβηναν όλα, περνάγαν όλα. Σε είπαν έτσι, σε βρίσανε, σε υποτιμήσανε, σε προσβάλλανε, δεν σε θέλει κανείς. Το άκουγαν λίγο στην επιφάνεια της καρδιάς τους, δύο κυματάκια, στο βυθό γαλήνη. Τέλος. Αυτή είναι η διαφορά μας από τους Αγίους.

Να μικρύνουμε το χρόνο που κρατά η δυστυχία μας, η θλίψη μας, η μελαγχολία μας. Ο χρόνος αυτός να γίνει πολύ πολύ μικρός. Το καταλαβαίνεις; Κόπηκες στο διαγώνισμα, να στεναχωρηθείς λίγο και να συνεχίσεις το διάβασμα. Να κλάψεις λίγο και να συνεχίσεις τη ζωή χαρούμενα. Να ταρακουνηθείς λίγο. Αυτό το λίγο να μην γίνει πολύ. Να κρατάει λίγο. Λοιπόν, να παρακαλάμε πολύ το Θεό, θέλει πολύ αυτό παράκληση στο Θεό, θέλει πολύ προσευχή, θέλει πολύ δίψα, θέλει πόθο αυτό να το ποθήσει κανείς και να πει «Κύριέ μου, σε παρακαλώ, βοήθησέ με να σε κρατώ, να σε σκέφτομαι, να σε νιώθω, βοήθησέ με να κυκλοφορεί μέσα μου το αίμα σου, το πνεύμα σου,

οι σκέψεις σου να κυκλοφορούν αυτά συνέχεια μέσα μου για να μην μπορούν να μπουν άλλες σκέψεις, να μην μπορούν να μπουν άλλοι λογισμοί, να μην μπορούν να μπουν άλλες καταστάσεις. Δώσ' μου τη δική σου κατάσταση. Να είμαι στη δική σου κατάσταση συντονισμένος διαρκώς, ώστε ό,τι άλλο πάει να μπει να μην μπορεί να μπει». Πώς θα μπει; Θα μπει; Πώς, αφού μιλάω με τον Χριστό, βλέπω τον Θεό, αισθάνομαι την αγάπη Του, αισθάνομαι την τιμή που μου κάνει, νιώθω την αξία που μου δίνει, νιώθω τη δύναμη που μου δίνει; Θα αρχίσεις εσύ να μου πεις κάτι, ναι, αλλά εκείνη την ώρα κοιτάω τον Χριστό και ξαφνικά σε βλέπω λίγο και κάνω ένα τακ και ξανά κοιτάω τον Χριστό. Και αυτό που μου 'πες, και αυτό που σου είπε κάποιος στη ζωή και σε πόνεσε, όσο και να είναι, όσο κι αν πονάει, κοιτάς πάλι το Χριστό. Αυτό το τακ των ματιών, το κλικ της ψυχής, μακάρι να είναι γρήγορο, να είμαστε σε εγρήγορση, σε ταχύτητα.

Είναι ωραία πράγματα αυτά. Μακάρι να προσευχηθείς και εγώ αυτά να τα ζήσω, γιατί και εμένα αυτή η ώρα που χρειάζεται, δυστυχώς, είναι αρκετή. Η ώρα δηλαδή που από τη μια στεναχώρια κάνω για να ηρεμήσω. Περνάει πολλή ώρα για να μου περάσουν οι στεναχώριες. Μην νομίζετε ότι το είπα σήμερα έτσι. Απλώς το κατάλαβα ότι αυτό θα ήταν η λύση και στο δικό μου πρόβλημα και στο δικό σου. Γιατί σήμερα σε είδα λίγο στεναχωρημένη και στεναχωρημένο και είπα να σου πω αυτά τα φτωχά λόγια, για να είναι αφορμή για μια προσευχή πιο θερμή στον Χριστό και μια επαφή με τη δύναμή Του, με την αγάπη Του, με την παρουσία Του. Βασίλη, πάρα πολύ σε ευχαριστώ που μας έκανες και σήμερα παρέα και ήσουν κι εσύ μια αφορμή να γίνει αυτό το κλικ της ψυχής μας σήμερα πιο κοντινό. Να μην κρατήσει πολύ, αλλά μέσα στη διάρκεια αυτής της εκπομπής

πιστεύω να παρηγορηθήκαμε λίγο και να έφυγε η θλίψη που χωρίς την εκπομπή σας κρατούσε λίγο πιο πολλές ώρες. Αλλά να έχεις στο νου σου, μπορεί να έρθουν πάλι προβλήματα. Πάλι θα θυμηθείς αυτά που είπαμε και θα μικρύνεις το χρόνο της θλίψης σου. Να μικραίνει η θλίψη και να αυξάνει η χαρά της παρουσίας του Χριστού. 41 18 602 και 41 18 640 είναι το τηλέφωνο του σταθμού. Το email της εκπομπής είναι το atheata.perazmata.gr. Η εκπομπή αναμεταδίδεται και θα υπάρχει και στο διαδίκτυο σε λίγες μέρες, θα το βρεις αν ψάξεις. Εύχομαι να είσαι ευλογημένος και ευλογημένη και να τα ξαναπούμε την επόμενη φορά, τότε που θα φοράς πιο πολύ τα γιορτινά σου και θα λάμπει από χαρά η καρδιά σου. Καλή δύναμη.