Χριστέ μου, κάνε με καλά Β΄
Ελληνική μεταγραφή

Το ελληνικό κείμενο ακολουθεί την ομιλία της πρωτότυπης ηχογράφησης. Τυχόν μουσική, ψαλμωδία ή δυσδιάκριτα σημεία διακρίνονται από την ομιλία. Η πλήρης ελληνική ηχογράφηση διατηρείται.

Χαίρομαι πολύ που είμαστε πάλι μαζί, ξέρεις γιατί; Γιατί μαζί σου δεν έχω άγχος. Χαίρετε, αγαπητοί μου φίλοι, στα θεία τα περάσματα. Είμαστε μαζί και πάλι στους 91,2 μεγακύκλους των FM, στην Πειραϊκή Εκκλησία, στον σταθμό που μιλά στην ψυχή μας και όχι απλώς στην ψυχή μας, μπαίνει βαθιά στην καρδιά μας και μεταμορφώνει τα κύτταρά μας και μας χαρίζει την πνοή του Θεού, μας χαρίζει οξυγόνο. Μας χαρίζει δύναμη αυτός ο σταθμός, μας χαρίζει ακόμα και υγεία, μπορώ να πω. Δεν θέλω να πω το αστείο που μια γιαγιά που άκουγε την εκπομπή και άλλες εκπομπές και κυρίως τη Θεία Λειτουργία στην Πειραϊκή Εκκλησία, «βρήκα», λέει, «την υγειά μου, Πάτερ». Της λέω, «τι κάνετε;» Το ξέρετε αυτό; Ακούστε το. «Όταν», λέει, «είμαι στεναχωρημένη και με πονάει το κεφάλι μου, παίρνω το ραδιόφωνο και το βάζω στο κεφάλι. Όταν με πονάει η μέση, το βάζω στη μέση».

Έλεγε η γυναικούλα, αυτή η γιαγιούλα, «και ειδικά στη Θεία Λειτουργία και στις παρακλήσεις τα απογεύματα, γίνομαι καλά. Οπότε έχω δύο ράδια, ένα να ακούω και ένα για να θεραπεύομαι. Και όταν μου λέει καμιά φίλη μου ότι πονάει το κεφάλι μου, πονάει η μέση μου, πονάν τα πόδια μου, της λέω: η λύση είναι αυτή, βάλε ράδιο». «Γιατί να το κάνω το ράδιο; Εγώ θα πάω στον γιατρό». «Βάλ' το ράδιο εκεί που πονάς και θα δεις πως θα γίνεις καλά».

Λοιπόν, η Πειραϊκή Εκκλησία και βασικά τα λόγια του Θεού, οι προσευχές που ακούγονται στο Θεό από το σταθμό αυτό και όλα τα καλά που ακούγονται, πραγματικά θεραπεύουν. Εννοείται ότι η κυρία πρέπει να πάει και στο γιατρό, και κάθε κυρία και κάθε κύριος που πονά θα πάει και στο γιατρό, γιατί μπορεί να έχει κάτι σοβαρό και πρέπει να τον κοιτάξει, ας πούμε. Αλλά όντως, είχαμε ξαναπεί... Α, γιατί είπα αρχίζοντας ότι δεν μ' αρέσει που κάνω μαζί σου εκπομπή; Γιατί δεν έχω άγχος. Διότι τώρα που κάνουμε παρέα, δεν έχω υποχρέωση να πω αυτό και αυτό και αυτό και να έχω το ρολόι με άγχος και το χαρτί μπροστά μου: «Πρέπει να πεις αυτά τα λόγια, αλλιώς αν δεν τα πεις χάθηκες». Ό,τι προκύψει, όσο προλάβουμε. Και αυτό είναι να με ξεκουράζει ψυχικά, κατάλαβες; Δηλαδή, λέει, όχι ο Θεός, θα πούμε ό,τι μπορέσουμε. Δεν μας κυνηγάει κανείς.

Υπάρχει κάποια ύλη που πρέπει να τη βγάλουμε γιατί αν δεν τη βγάλουμε θα κοπούμε και θα μας εξετάσουν. Δεν μας μαλώνει κανείς, υπάρχει μια ελευθερία, υπάρχει ένας σεβασμός, υπάρχει η ζωή που κυλά και πηγαίνει με τους δικούς της ήρεμους ρυθμούς. Δεν μπορεί να έχει βιασύνη και η πνευματική ζωή δεν έχει βιασύνη.

Μια φορά μίλαγα με κάποιον, πέρασε τόση ώρα, εγώ είχα άλλα θέματα να του πω, κάτι άλλο μου είπε και λέω: «Α, δεν μου απαντήσατε τελικά αυτά που ήθελα». Και λέει: «Μην ανησυχείς, και αυτά που είπαμε είναι πολύ καλά αν τα κρατήσεις». Ένα πραγματάκι να ακούσεις, δεν είναι τα πολλά. «Πες μας κι άλλα, λύσε μας προβλήματα, λύσε μας θέματα». Καμιά φορά μιλάω σε κάποια ενορία, σε κάποια σχολή γονέων, στο τέλος κάποιοι θέλουν να ρωτήσουν και κάποιοι δεν προλαβαίνουν και λένε: «Τα δικά μας δεν μας τα απαντήσατε». Και λέω: «Και αν τα απαντήσω τι θα βγει;» Κι αν δεν τα απαντήσω, τι; Δεν θα βγει καλό; Πάλι καλό είναι και να μη σου απαντήσει κανείς. Δεν πειράζει, οι απαντήσεις υπάρχουν μέσα σου.

Πως όσα σου απάντησαν τόσα χρόνια άνθρωποι της Εκκλησίας, του Θεού, ιερείς, θεολόγοι, κατηχητές, όσα ρώτησες και απαντήθηκαν, τα εφάρμοσες; Οπότε ρωτάς διάφορα πράγματα περιμένοντας από κάποιον να σου λύσει το θέμα της ζωής σου. Δεν θα στο λύσει ο άλλος. Ό,τι και να είναι ο άλλος, θα σου πει μια γνώμη, θα σου πει τη φώτισή του, την έμπνευση του Θεού, τη χάρη του Θεού, αλλά και προφητεία να σου πει, δεν επαληθεύεται από μόνη της. Εσύ θα κινήσεις την ψυχή σου, θα συγκινηθείς, από εκεί βγαίνει η συγκίνηση. Υπάρχει μια κίνηση που είναι εσωτερική και σε συναρπάζει, ολοκληρωτικά δηλαδή σε αρπάζει και σε κινεί και κάνεις και βήματα. Δεν θα αναλάβει ο άλλος τον αγώνα τον δικό σου, θα κάνεις εσύ αγώνα για την ευτυχία σου. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου, κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς, πάλεψέ το.

Νέος, μπορείς, είσαι νέα κοπέλα, έκανες λάθη, θα παλέψεις πάλι. Και ποιος σου είπε ότι δεν θα κάνεις λάθη στη ζωή; Και εγώ έκανα και όλοι έκαναν και όσοι γνώρισα λάθη έκαναν και θα ξαναπροσπαθήσουμε σαν τα παιδιά του δημοτικού που γράφουν το α, το β, ξανά το β, το γ, λάθος, ξανά σβήνουν, ξανά σβήνουν, τρυπάνε τα φύλλα στο τετράδιο, μουτζούρες, γόμες. Αυτή είναι η ζωή, είμαστε παιδιά, 90 ετών, 60 ετών, 40 ετών, 20 ετών, είμαστε όλοι παιδιά και κάνουμε προσπάθεια να καταλάβουμε το μυστικό της ζωής. Να καταλάβουμε και να αγαπήσουμε τον Θεό, να γνωρίσουμε τον Χριστό, να φωτιστεί η σκέψη μας, να ηρεμήσει ο λογισμός μας, να ακουμπήσουμε τον Θεό και να εμπιστευτούμε τον Θεό και να ηρεμήσουμε και να γαληνέψουμε. Και αυτό δεν γίνεται με τη μία, δεν γίνεται εύκολα. Είναι όλη η ζωή μας έτσι. Πάρε το απόφαση.

Συμφιλιώσου, συμβιβάσου, όχι συμβιβασμός με την έννοια «τι να κάνουμε αφού δεν γίνεται αλλιώς», όχι, συμφιλιώσου χαρούμενα. Έτσι είναι η ζωή και εσύ θα μάθεις πολλά μέσα από όσα περνάς.

Που είχαμε πει μια φορά ότι μέσα στην Εκκλησία κοντά στον Χριστό ο άνθρωπος θεραπεύεται ψυχικά και σωματικά, το θυμάσαι; Είναι μια εκπομπή που θα την ακούσεις, αν την έχεις ακούσει σε κάποια επανάληψη. Η εκπομπή αναμεταδίδεται και το βράδυ. Κάποια μέρα τη βδομάδα, θα σου το πούνε στον σταθμό. Στο 210-41-18-602 και 210-41-18-640, στον δικό σου τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, γιατί μεταδίδεται σε πολλά μέρη της Ελλάδος και του κόσμου ολόκληρου, και θα σου πούνε πότε γίνεται η αναμετάδοση αυτής της εκπομπής. Και χαιρετώ και όλους τους ανθρώπους, τους φίλους μας, τα αδέρφια μας που μας ακούνε από παντού και δεν λέω ονόματα πολλά γιατί τι να πρωτοπώ;

Εεε... Χαιρετώ αυτούς που μας ακούνε στα νησιά της Ελλάδος, στη Ρόδο, στη Μυτιλήνη, στην Κρήτη, στη Λήμνο. Μας έχουν στείλει τόσα μηνύματα, τόσες ευχές, τόση αγάπη. Στην Κύπρο, στο εξωτερικό, στην Αμερική, στο Σικάγο, στους ελληνικούς παλμούς του Σικάγου, τους οποίους εννοείται αγαπάμε και δεν ξεχνάμε, και όλους τους ανθρώπους οι οποίοι μας έχουν τόσο πολύ ευεργετήσει με την αγάπη τους, με την προσευχή τους, με τη χαρά που μας έδωσαν. Με την αίσθηση της οικειότητας που μας έκανε να νιώσουμε ότι είμαστε οικείοι άνθρωποι και αγαπητοί και αγαπημένοι. Πολλοί από αυτούς μας άνοιξαν τα σπίτια τους και την καρδιά τους, να μπούμε μέσα, να τους δούμε, να κάτσουμε μαζί, να φάμε, να κοιμηθούμε στο σπίτι τους και στα δωμάτιά τους, και μας φρόντισαν, και όλα αυτά δεν τα ξεχνάει κανείς. Και πραγματικά είναι μεγάλο πράγμα και αυτό που το έμαθα. Να τώρα πως πήγα σε άλλο σημείο, ενώ το είχα παρακάτω να το πω αυτό στο μυαλό μου, αλλά έτσι είναι το μυστικό που βγαίνει. Ποιο που έμαθα...

Λέω, αυτό το ευχαριστώ που το έμαθα, στην Εκκλησία το έμαθα, γιατί η Εκκλησία μαθαίνει τον άνθρωπο να ευχαριστεί. Και τι έχει να κάνει αυτό, τι σχέση έχει με την υγεία; Τεράστια. Όταν λες ευχαριστώ, κάνεις μέσα σου ενέσεις βιταμινούχες, τονώνεις την ψυχή σου, δίνεις χαρά στον εαυτό σου τον ίδιο. Όταν ευγνωμονείς αυτούς που σου έκαναν καλό στη ζωή και λες ένα ευχαριστώ, αυτό το πράγμα δίνει υγεία, δίνει χαρά, δίνει ευεξία. Κυλάει το αίμα σου καλύτερα μέσα σου, το ζάχαρό σου ρυθμίζεται, γλυκαίνει ως εκεί που πρέπει, η καρδιά σου μελώνει, ησυχάζεις, γαληνεύεις, η πίεσή σου, όλες οι τιμές αποκτούν ένα άλλο επίπεδο. Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να ευχαριστείς.

Αυτό μαθαίνεις μέσα στην Εκκλησία, η οποία σου καλλιεργεί αυτή την αίσθηση της ευγνωμοσύνης. Και η ίδια η Θεία Λειτουργία λέγεται ακριβώς έτσι, Θεία Ευχαριστία. Ευχαριστούμε τον Θεό. Δηλαδή πάμε μπροστά Του όχι ως παραπονεμένα πλάσματα, γκρινιάρικα και όλο μίζερα και μες στη μιζέρια και «δώσ' μου» και γκρίνια και μουρμούρα, παρά Του λέμε: «Σε ευχαριστούμε, Κύριε. Ευχαριστούμέν Σε, Κύριε ο Θεός ημών». Συνέχεια ευχαριστούμε, ευχαριστούμε. «Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω». «Άξιον και δίκαιον». Λέμε «σε υμνείν, σε ευλογείν, σε ευχαριστείν, σε προσκυνείν». Αυτό το πράγμα βγαίνει από μέσα μας και αυτό είναι υγεία ψυχής και σώματος. Και σώματος. Ο άνθρωπος ο ευγνώμων είναι υγιέστερος από τον αγνώμονα και τον αχάριστο. Ο αχάριστος μαραζώνει.

Το λένε και αλλιώς, μιζεριάζει, δηλαδή είναι μέσα στη μιζέρια και αυτό γίνεται ρήμα στο τέλος και γίνεται μιζεριάζεις, δηλαδή γίνεσαι ένα πλάσμα έτσι, όλα φταίνε, όλα γκρινιάζουνε, όλα σε ενοχλούνε. Έχει ήλιο, «πω πω, σκάσαμε στη ζέστη», βρέχει, «πω πω, σαπίσαμε στην υγρασία», έχει κίνηση, «τι γίνεται ρε παιδιά;», τον Αύγουστο ερήμωσε η Αθήνα, «πού καταντήσανε;» Και του λες τελικά:

«Πού θα μείνεις ευχαριστημένος εσύ;» Πουθενά. Τι σου αρέσει; Είναι μεγάλο πράγμα να είσαι άνθρωπος ευχαριστημένος, ικανοποιημένος, ευγνώμων, μεγάλο πράγμα. Υγεία, είναι δείγμα υγείας ψυχικής και σωματικής, γιατί τοξινώνεται το σώμα σου με τη διαρκή αντίδραση, δηλητηριάζεις το κορμί σου με αυτά τα παράπονα όλη την ώρα, που σου φταίει το φαΐ, ο καιρός, το αλάτι, τα ρούχα, τα μαγαζιά που κλείσανε νωρίς, ο κόκορας στο χωριό που άρχισε το πρωί και με ξύπνησε, η βροχή που δεν μ' αφήνει να βγω. Αυτό το πράγμα, τι νομίζεις, το σώμα σου δεν το επηρεάζει;

Είσαι ήρεμος; Αν πιάσεις τον σφυγμό σου δηλαδή και την ώρα, αν δεις μέσα σου το σώμα με μηχανήματα, που υπάρχουν πειράματα στον κόσμο που έχουν δει σώματα ανθρώπων σε κατάσταση έτσι ευγνωμοσύνης, πνευματικής ζωής, προσευχής, και ανθρώπους οι οποίοι είναι μέσα στην γκρίνια. Αυτοί που είναι μέσα στην γκρίνια και στα παράπονα και στις αντιδράσεις είναι τα πιο δηλητηριασμένα σώματα, εσωτερικά.

Φαίνονται. Γι' αυτό, αν θυμάσαι, ο πατήρ Πορφύριος, λένε πολλά βιβλία που γράφτηκαν γι' αυτόν, έπιανε το χέρι του ανθρώπου... Πήγαινε κάποιος κοντά του, του έπιανε το χέρι και έπιανε τον σφυγμό του και καταλάβαινε πως κυλάει το αίμα μέσα και καταλάβαινε τα όργανα του σώματος. Πως είσαι; Γιατί σου λέει, άμα είσαι μες στη δυσαρέσκεια, είσαι όλο δυσαρεστημένος και στην αγνωμοσύνη, ε, πραγματικά και το σώμα σου δεν θα είναι καλά. Μεγάλη υπόθεση. Γι' αυτό με ρώτησε ένα παιδί μια φορά, απ'...

Απ' το ένα πάω στ' άλλο, αλλά είπαμε ότι αυτή η εκπομπή, δόξα τω Θεώ, μου επιτρέπει και πηγαίνω από εδώ και από εκεί. Μου λέει λοιπόν ένα παιδί, ένας νέος: «Θέλω να παντρευτώ μια κοπέλα, τι συμβουλές μου δίνεις;» λέει. «Δεν έχω να σου δώσω συμβουλές, είναι δικό σου θέμα αυτό τι θα κάνεις, ό,τι θέλεις κάνε, η ευθύνη είναι δική σου. Εσύ θα την επιλέξεις για να έχεις και την ευθύνη». «Όχι, δεν είναι όλες οι λεπτομέρειες, αλλά να μου πεις ένα χαρακτηριστικό που πρέπει να φροντίσω να βρω σε αυτήν την κοπέλα». «Ομορφιάς;» «Όχι», λέει, «αυτό θα το βρω μόνος μου». «Πλούτου;» λέει, «αυτό δεν με νοιάζει». «Α, σαν χαρακτήρα να σου πω κάτι. Λοιπόν», του λέω, «κοίτα να δεις. Από ό,τι έχω δει, το πιο ωραίο που μπορείς να ψάξεις να βρεις είναι να είναι αυτή η κοπέλα που θα παντρευτείς άνθρωπος στρωτός, απλός και χωρίς γκρίνια. Δηλαδή να μην σου γκρινιάζει, να μην μουρμουράει, να μην της φταίνε όλα, να είναι ευχαριστημένη ψυχή. Δηλαδή να της λες αύριο δεν μπορούμε να βγούμε και να σου λέει δεν πειράζει. Και μετά να λες αύριο θα βγούμε, να βγούμε. Θα φάμε πάστα σοκολάτα, να φάμε. Ή να φάμε καλύτερα βανίλια, να φάμε βανίλια. Αυτό το πράγμα, ο στρωτός άνθρωπος που προσαρμόζεται, που είναι ευέλικτος, που είναι αυτό που είπα και άλλη φορά, που ρέει με τα πράγματα. Ρέει, θα πει ρέει, κυλάει, όπως το νεράκι κυλάει. Δεν αντιστέκεται. Η αντίσταση και

εσένα θα σε εκνευρίζει, θα σε κουράζει, θα σε αρρωσταίνει και την ίδια θα τη μαραζώνει και στα παιδιά το μεταδίδει αυτό το πράγμα. Είναι μεταδοτική η γκρίνια. Το είπε ένας άντρας μια φορά αυτό σαν παράκληση για τη γυναίκα του. Μου λέει: «Σε παρακαλώ, η γυναίκα μου», λέει, «σε ακούει, να πες της», λέει. «Δεν ξέρω αν μ' ακούει κι εμένα, μην είσαι τόσο σίγουρος». «Όχι», λέει, «πες της εσύ μια συμβουλή». «Ωραία», λέω, «πες μου μία να της δώσω. Από όσα», λέω, «έχεις παράπονα, μην τα πεις όλα τώρα. Ένα να της πω, της γυναίκας, λίγο λίγο να το παλέψει». «Κοίταξε», λέει, «αυτό το ένα αν το κάνει που θα σου πω, όλα τα άλλα θα έρθουνε μόνα τους». Λέω: «Τι είναι αυτό;» «Πες της», λέει, «σε παρακαλώ, να μη μου γκρινιάζει. Να μη μου γκρινιάζει, δεν αντέχω», λέει, «την γκρίνια της. Πάω», λέει, «στο σπίτι και μουρμουράει, φωνάζει, παραπονιέται, της φταίνε όλα. Και πάω να φάω», λέει, «κάτι και μου το βγάζει και αυτό γίνεται αρρώστια. Δεν είναι φαΐ αυτό που τρώω, είναι δηλητήριο».

Που και τα... «Εγώ», λέει, «δεν νηστεύω, πάτερ, δεν μπορώ να νηστέψω. Γιατί δεν μπορώ να νηστέψω, έχω τους δικούς μου λόγους. Αν δεν φάγω κρέας πέφτω κάτω», και διάφορα τέτοια μου έλεγε. «Αλλά, πάτερ, πίστεψέ με», λέει, «και το κρέας που τρώω την Παρασκευή, με αυτή τη μουρμούρα πάνω από το κεφάλι μου, είμαι σίγουρος», λέει, «ο Θεός το κάνει νηστήσιμο. Δεν υπάρχει περίπτωση», λέει, «αυτό που τρώω να είναι αρτύσιμο, γιατί τόση γκρίνια πάνω από το κεφάλι μου, μουρμούρα, τσακωμοί». Αυτό το πράγμα, επειδή το έχω δει στη μικρή μου πείρα στους ανθρώπους, είναι το πιο ωραίο να το ζητάς από μια σχέση, να μην υπάρχει αυτή η δυσαρέσκεια, να έχεις ευγνωμοσύνη. Και αυτό το μαθαίνεις μέσα στην Εκκλησία, αν είσαι άνθρωπος βέβαια, να είσαι άνθρωπος του Χριστού. Να σε ρωτήσω κάτι: εσύ του Χριστού, εσύ είσαι; Α, καλά, δεν θέλω να σου χαλάσω την εικόνα, αλλά να σου πω ότι

Εν πάση περιπτώσει, δεν θα σου πω για σένα, θα σου πω για εμένα. Εγώ νιώθω ότι δεν είμαι πολύ του Χριστού. Είναι μεγάλη κουβέντα να πεις ότι είμαι του Χριστού άνθρωπος. Μεγάλη κουβέντα. Θέλει μεγάλη συζήτηση, θέλει πολύ ψάξιμο, θέλει μεγάλο καθρέφτισμα και τίμιο και ειλικρινές βλέμμα να κοιτάξεις τον Χριστό και να του πεις: «Δηλαδή εγώ είμαι δικός σου, δηλαδή εγώ είμαι δικό σου πλάσμα, είμαι δικό σου παιδί, είμαι από σένα, έχω τη δική σου χάρη και είμαι χριστιανός». Μεγάλη κουβέντα αυτή. Γι' αυτό σου λέω, αν είσαι μέσα στην Εκκλησία όπως πρέπει, θα το μάθεις αυτό. Όπως με ρώτησε και μια άλλη κοπέλα, λέει: «Θέλω να παντρευτώ κάποιον, αλλά δεν είναι πολύ της Εκκλησίας», μου λέει, «να τον πάρω;»

Ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, πολύ καλό παιδί. Και της λέω: «Δεν κατάλαβα, τι δεν είναι της Εκκλησίας;» Λέω: «Είναι κάτι άλλο;» «Όχι», λέει, «είναι χριστιανός, αλλά δεν είναι της Εκκλησίας». Και της λέω: «Συγγνώμη, εσύ είσαι της Εκκλησίας;» «Εγώ», λέει, «βέβαια είμαι της Εκκλησίας».

Και λέω: «Συγγνώμη, αυτά που λες στην εξομολόγηση τόσα χρόνια τι είναι, της Εκκλησίας; Αυτά που κάνεις;» «Ε, όχι», λέει, «αλλά ας τα κάνει και αυτός», λέει. «Μόνο που αυτός ακόμα δεν έχει μάθει να εξομολογείται, αλλά είναι πολύ καλός άνθρωπος, έχει πολύ καλή διάθεση, έχει πολύ καλή προαίρεση». «Και εσύ», της λέω, «μην ξεχνάς, η κατάκριση, η ζήλεια, η συκοφαντία, η αντιπάθεια...» Ότι δεν μιλάς, ας πούμε, σε κάποιους συγγενείς δεν είναι καθόλου πράγματα της Εκκλησίας. Δηλαδή αυτές οι λέξεις πάντα...

Αγαπητοί μου φίλοι, να τις επαναπροσδιορίζουμε στο μυαλό μας και να ρωτάμε από καιρό εις καιρόν τον εαυτό μας και να λέμε: είμαι του Χριστού; Είμαι χριστιανός; Σκέφτομαι καλά; Πιστεύω σωστά; Αγαπάω τον Θεό; Τότε γιατί είμαι έτσι;

Γιατί έχω τόση ταραχή, τόσο άγχος, τόση αγωνία, τόση... Αχαριστία; Και λέμε λοιπόν τόση ώρα ότι μέσα στην Εκκλησία μαθαίνεις την ευγνωμοσύνη. Το έλεγε ο πατήρ Παΐσιος ο καημένος που βασανίστηκε. Γι' αυτό λέει ο καημένος, καθόλου καημένος, αλλά βασανίστηκε από τον όγκο που είχε στο παχύ έντερο και δεν μπορούσε να καθίσει στο κρεβάτι του, να ακουμπήσει, και το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί γιατί στριφογύριζε να βρει μια θέση να μην πονάει. Υπέφερε, και όταν έβλεπε ανθρώπους μετά να κάθονται στις καρέκλες τους έλεγε: «Κάθεσαι;» «Κάθομαι, πάτερ. Το πιο απλό». «Δεν είναι απλό, παιδί μου», λέει, «να λες ευχαριστώ. Πες και γι' αυτό ευχαριστώ στον Θεό, που κάθομαι, που μπορώ και κάθομαι. Δεν είναι αυτονόητο να μπορείς να κάθεσαι», λέει, «κάποιοι δεν μπορούν».

Ευγνωμοσύνη είναι μεγάλη υπόθεση. Δείχνει ευαίσθητη ψυχή, λεπτό άνθρωπο που βρίσκει αφορμές χαράς. Δηλαδή βλέπω ένα λουλουδάκι, ο άλλος λέει «σιγά το πράγμα», εσύ λες, ας πούμε, «δόξα τω Θεώ, είδα ένα λουλουδάκι». Αυτό για σένα είναι μια τόνωση στην ψυχή. Δίνει επιπλέον υγεία και χαρά και σε ανεβάζει και ψυχικά και σωματικά, όπως είπαμε. Αυτό λέμε σε αυτές τις εκπομπές, πως η ψυχική στάση μας στον κόσμο επηρεάζει και τη σωματική μας πορεία και τη σωματική μας υγεία. Ή άλλη φορά ο ίδιος ο πατήρ Παΐσιος, λέει, πόναγε το κεφάλι του πάρα πολύ, είχε συχνές ημικρανίες και πονοκεφάλους, και μια μέρα δεν πόναγε και ήρθαν κάποιοι γνωστοί του και τους λέει: «Ναι, παιδιά, σαν καλό είναι να μην πονάει το κεφάλι, σαν καλό είναι».

Του είπανε: «Γιατί το λέτε, γέροντα; Γιατί σας πονάει συνέχεια;» «Ε, με πονάει συνέχεια, αλλά σήμερα δεν πονάει. Και βλέπω τι ωραίο πράγμα που είναι να έχεις μια μέρα να μην πονάει το κεφάλι σου». Αυτό το νιώθουν όσοι έχουν περάσει τέτοιες δοκιμασίες. Και μετά λένε: «Μη στεναχωριέστε. Αφού μπορείς και έχεις το κεφάλι σου και δεν πονάει, αφού, ξέρω εγώ, τα δόντια σου δεν πονάνε». Μου λέγει μια άλλη κυρία: «Πάτερ, μην μπλέξεις με δόντια που πρέπει να φτιάξεις, αλλαγή, οδοντοστοιχίες, μασέλες. Τρέχω», λέει, «πόσα, δύο χρόνια λέει τώρα, άλλα θέλουν εμφυτεύματα, άλλα θέλουν βιδώματα, άλλα θέλουν ειδικές θήκες. Μεγάλη ταλαιπωρία», λέει, «πολύ μεγάλη ταλαιπωρία. Έχεις τα δόντια σου; Πες δόξα τω Θεώ». Ούτε που το είχα σκεφτεί, να πω δόξα τω Θεώ και για τα δόντια μου, λέω. Από πού κι ως πού, τι είναι τα δόντια μου; Ούτε που τα έχω δει. Δε φαίνονται, εκτός από τον καθρέφτη. Λοιπόν, δεν τα έχω δει τα δόντια μου, όλα στον καθρέφτη τα βλέπεις. Αλλιώς, αν δεν είχαμε καθρέφτη, δεν θα τα βλέπαμε ότι έχουμε δόντια.

Το έχεις καταλάβει αυτό; Θα τα βλέπουμε στους άλλους, βέβαια. Λοιπόν, ναι, όχι, λέει, να μιλάς, «σε ευχαριστώ». Και λέει «ευχαριστώ». Και το κατάλαβα μια φορά που πόναγε πολύ το δόντι μου και έψαχνα γιατρό μες στη νύχτα. Λέω: «Σε παρακαλώ, τι θα κάνω;» Αυτό το «ευχαριστώ» είναι πολύ υγιεινό. Δείχνει άνθρωπο αυτό το πράγμα. Παίρνω αγάπη, λέω «σε ευχαριστώ». Σημαίνει ότι το ένιωσα. Σημαίνει ότι δεν είμαι αναίσθητος. Και άμα δεν είσαι αναίσθητος, είσαι υγιής. Υγεία δεν είναι αυτό, να μην έχεις αναισθησία; Και ένα άλλο παιδί, στο σχολείο, είχε έρθει μια φορά, που είχε πάθει κι αυτό όγκο, καρκίνο στους λεμφαδένες, και κινδύνεψε το παιδάκι πάρα πολύ, αλλά έζησε με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές των γονέων του και την αγάπη τους. Και ήρθε στο σχολείο μια φορά, μετά από κάτι χημειοθεραπείες, που είχε συνέλθει λίγο, να μας δει, και μου λέει: «Να πεις στα παιδιά...

...να λένε ευχαριστώ στον Θεό που καταπίνουν το γάλα το πρωί και το νερό και, να σου πω και το άλλο», λέει, «και τα σάλια τους. Εγώ», μου λέει, «τώρα που σου μιλώ δεν μπορώ να καταπιώ, υποφέρω από τον πόνο. Δεν μπορώ να καταπιώ», μου λέει, «ούτε τα σάλια μου». Του λέω: «Καλά, σοβαρά, τόσο πολύ πονάς;» Και εκείνη την ώρα που μου το είπε κατάπια τα σάλια μου εγώ. Κατάπια και δεν κατάλαβα ότι και αυτό ακόμα είναι αφορμή που θα μπορούσε να με κάνει πιο χαρούμενο. Ευχαριστώ, Θεέ μου, που μπορώ και το κάνω και αυτό, που έχω τα πόδια μου και περπατώ, που μπορώ τώρα και κάθομαι και σου μιλώ και είμαι μπροστά σε ένα μικρόφωνο και μιλάω και σκέφτομαι και κουνάω τα χέρια μου για να εξηγώ διάφορα πράγματα, κάνω χειρονομίες. Αυτό το πράγμα δεν είναι αυτονόητο για τον καθένα. Δεν το έχουν όλοι.

Υπόθεση η ευχαριστία, να θυμάσαι τα πόσα δώρα σου έχει κάνει ο Θεός στη ζωή σου και να μην στεναχωριέσαι με αυτά που σου λείπουν. Δες πόσα έχεις και πες ένα ευχαριστώ γι' αυτά, τα ματάκια σου. Εσύ δεν έχεις τα ματάκια σου, το ξέρω, γιατί ξέρω μερικούς ανθρώπους που τους αγαπώ πολύ, που ακούν την εκπομπή και δεν μπορούν να δουν. Ούτε το ραδιόφωνο που ακούν μπορούν να δουν. Ούτε εμένα ποτέ μπορούν να δουν, αλλά μπορούν να αισθανθούν. Και έχουν φως μέσα στην ψυχή τους αυτές οι ψυχές και νιώθουν πράγματα μέσα στην καρδιά τους πολύ δυνατά. Εσύ όμως κι εγώ, με τη βοήθεια του Θεού, προς το παρόν, έχουμε τα μάτια μας και βλέπουμε. Πες ένα ευχαριστώ για τα ματάκια σου. Αυτό η Εκκλησία σου διδάσκει. Το όλο πνεύμα της ευγνωμοσύνης, που δεν μαθαίνεις την αχαριστία μέσα στον Χριστό, μαθαίνεις το ευχαριστώ.

Έκανα μια φορά, το είχα ακούσει σαν πείραμα, λέει: «Για κλείσε τα μάτια σου λίγο μια φορά, βάλε ένα μαντήλι». Εγώ δεν έβαλα μαντήλι, τα έκλεισα μόνος μου τα μάτια, και περπάτα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι για τρία λεπτά και πήγαινε στα διάφορα, να δεις πώς είναι, πόσο δύσκολο. Δεν μπορούσα, στο σπίτι που ζω τόσα χρόνια, το ίδιο το δικό μου, δεν μπορούσα να περπατήσω άνετα και ειδικά αν ήθελα να πιάσω πράγματα, δηλαδή να βρω πού είναι τα ποτήρια, πού είναι τα πιρούνια, δηλαδή σκόνταφτα στα ντουλαπάκια, στα τραπέζια, στις καρέκλες, από εδώ από εκεί. Είναι πολύ δύσκολο, είναι πολύ δύσκολο. Άρα και τα μάτια που έχεις, και τα αυτιά που έχεις, και ό,τι έχεις, τον άντρα που έχεις, το παιδί που έχεις ή που δεν έχεις, αλλά δεν ξέρεις και από εκεί ο Θεός για ποιο λόγο τα επιτρέπει όλα αυτά, να πεις ένα ευχαριστώ θα σου κάνει πολύ καλό. Είναι σαν να παίρνεις φάρμακο. Φάρμακο υγείας.

Επίσης βοηθάει πάρα πολύ, το λέει αυτό ο Μέγας Βασίλειος. Άμα διαβάζεις την ομιλία «Πρόσεχε σεαυτόν» ή στο «Πρόσεχε σεαυτόν», μια ομιλία είναι του Μεγάλου Βασίλειου σε έναν άλλο τόμο που είναι, στα Πατερικά Κείμενα, λέει αυτό: τα δόντια σου, λέει, κοίτα το σώμα σου και να γίνει μια αφορμή να ευχαριστήσεις τον Θεό. Πώς έχει κάνει ο Θεός, λέει, το σώμα σου; Είσαι όρθιος, ενώ όλα τα πλάσματα τα άλλα, τα ζώα, περπατάνε στα τέσσερα. Εσύ είσαι όρθιος. Εσύ, λέει, έχεις το κεφάλι σου πολύ ψηλά και κοιτάς γύρω γύρω και έχεις, λέει, στο κεφάλι σου επάνω όλες τις αισθήσεις, τις τέσσερις από τις πέντε.

Έχεις σκεφτεί αυτό; Είναι μαζεμένες όλες οι αισθήσεις στο κεφάλι μας: τα μάτια μας, η όραση, τα αυτιά μας, η ακοή, η μύτη μας, η όσφρηση, και το στόμα μας, η γεύση, και τα χέρια μας, η αφή. Όλα είναι κοντά.

Το ένα βοηθάει το άλλο, το ένα ζει σε αρμονία με την άλλη αίσθηση και όλα, λέει, σε βοηθούν να καταλάβεις την ομορφιά, τη μεγαλοπρέπεια της κατασκευής σου και να πεις στον Θεό ένα ευχαριστώ. Τι γκρινιάζω, τι παραπονιέμαι; Έχω τόσα δώρα, με έχει πλάσει ο Θεός, έχω ένα σκοπό κι εγώ στη ζωή, έχω μια προοπτική, κάτι θα κάνω κι εγώ σε αυτόν τον πλανήτη. Σήμερα κλαίω, αύριο θα γελάσω. Και σε παρένθεση μεταξύ μας, μεθαύριο πάλι θα κλάψω. Αλλά μετά πάλι θα γελάσω. Και στο τέλος τι θα γίνει; Θα μάθω ότι αυτή είναι η ζωή.

Όταν το μάθω αυτό, τότε θα μπορώ να χαμογελώ κρυφά διαρκώς και ας κλαίω, γιατί πίσω από το κλάμα μου θα ξέρω ότι θα έρθει πάλι η χαρά και θα λέω: «Εντάξει, τι να κάνουμε, αυτή είναι η ζωή. Σήμερα κλαίμε, σήμερα πενθούμε, αλλά μετά από ένα χρόνο πάλι θα έρθουν στιγμές πιο απαλές, πιο ευτυχισμένες, πιο ήσυχες που θα μας ταιριάζουν και δεν θα μας πονούν». Όλα ωφέλιμα είναι στη ζωή τελικά. Όχι ευχάριστα, αλλά ωφέλιμα. Σου ξαναλέω, όχι ευχάριστα, όπως τα φάρμακα δεν είναι ευχάριστα, κάτι πικρά δεν είναι ευχάριστα, αλλά είναι ωφέλιμα. Πρέπει να τα πάρουμε να γίνουμε καλά από διάφορα που μας ταλαιπωρούν.

Η Εκκλησία επίσης, όταν είσαι άνθρωπος του Θεού, βοηθιέται πάρα πολύ η υγεία σου με την προσευχή. Η προσευχή όταν γίνεται σωστά, όταν γίνεται ως άγγιγμα Θεού, δηλαδή όταν στην προσευχή αισθάνεσαι ότι εσύ αγγίζεις τον Θεό και ότι ο Θεός αγγίζει εσένα και ότι κάποιος έρχεται και σε πλησιάζει τόσο πολύ που σε ακουμπάει και μουδιάζει όλη σου η ύπαρξη και γαληνεύεις και ηρεμείς και ζεις πράγματα πολύ όμορφα, αυτό είναι μεγάλος παράγοντας υγείας.

Η προσευχή είναι θεραπεία και πολλοί Άγιοι κάνουν θαύματα με την προσευχή τους. Και πολλοί άνθρωποι θεραπεύτηκαν οι ίδιοι με την προσευχή τους, έκαναν άλλη προσευχή στον Άγιο αυτόν και αισθάνθηκαν να με βοηθάει και να με θεραπεύει. Η προσευχή είναι μεγάλη υπόθεση.

Να νιώσεις αυτό το άγγιγμα του Θεού και του Αγίου και της χάρης Του. Αλλιώς εμείς δεν κάνουμε προσευχή, εμείς κυρίως έχουμε θέματα έτσι, παράπονα, στεναχώριες, μουρμούρες, βρες μου αυτό, θέλω εκείνο, με τη διαφορά...

Μου πεις να μην το ζητήσω; Ζήτα το, αλλά δεν έχουμε φύγει από αυτή τη μικροπρέπειά μας να... Να τρυπήσουμε τα σύννεφα, να βγούμε στο άπειρο του Θεού και μετά να Του πούμε τα προβλήματά μας. Αυτή είναι η διαφορά. Χωρίς να έχουμε νιώσει τον Θεό τον ίδιο, λέμε στον εαυτό μας τα προβλήματά μας. Δεν έχεις πει δηλαδή στον Θεό τα προβλήματά σου, τα έχεις πει στον εαυτό σου. Γιατί η προσευχή που κάνεις δεν είναι ομιλία με τον Θεό έτσι όπως την κάνουμε. Είναι ομιλία στην ουσία στον εαυτό μας. Όταν αισθανθούμε τον Θεό θα του πούμε αλλιώς αυτά που θέλουμε.

Θα τα μεταφέρουμε αλλιώς τα θέματά μας και θα μας αγγίξει αλλιώς το πρόβλημά μας. Είχα ένα φίλο που είχε σκλήρυνση κατά πλάκας, από νέος την είχε όμως, από είκοσι πόσο χρονών μετά τις σπουδές του. Πήγε στον Άγιο Νεκτάριο να παρακαλέσει να γίνει καλά. Πηγαίνοντας να παρακαλέσει τον Άγιο Νεκτάριο προσευχόταν, αλλά όχι για το θέμα του, προσευχόταν να νιώσει τον Θεό.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δηλαδή υπάρχει διαφορά να πεις στον Θεό: «Θέλω να σε αισθανθώ, για να αισθανθώ εσένα, ποιος είσαι, και μετά να σου πω αν είναι και κάτι», και υπάρχει μεγάλη διαφορά να πεις: «Θεέ μου, θέλω να σε αισθανθώ για να ζητήσω μια χάρη». Αμέσως. Θέλω για να πάρω χάρη. Αυτός δεν είπε έτσι, είπε: «Θέλω να νιώσω τον Θεό». Πάρα πολλά. Και αυτό που λένε, ό,τι προκύψει μετά.

Ευχαριστώ. Λέει όταν ένιωσε τον Άγιο Νεκτάριο, τη χάρη του, την αγάπη του, τη στοργή του, την πατρικότητά του κοντά του, δεν ήθελε πλέον να του ζητήσει να γίνει καλά. Δεν του το ζήτησε. Του είπε απλώς: «Κάνε ό,τι θέλεις. Αρκεί που με αγαπάς. Αρκεί που ένιωσα αυτό το μεγάλο πράγμα, το δώρο, την αίσθηση της παρουσίας σου, το χάδι σου, το φιλί σου, τη στοργή σου, την ευωδία σου. Δεν με ενδιαφέρει τώρα αν μου δώσεις ή δεν μου δώσεις, γιατί νιώθω πολύ καλά». Γιατί τελικά αυτό που νιώθει καλά είναι η ψυχή μας και το πώς τα παίρνει τα πράγματα η ψυχή μας. Μπορεί τελικά το χέρι σου που μπορεί να γίνει καλά, ας πούμε, και πάλι να είσαι μέσα στη στεναχώρια. Γιατί η ψυχή δεν θεραπεύτηκε. Δεν σημαίνει ότι αν θεραπευτεί το σώμα θα είσαι πολύ ευτυχισμένος. Όπως και...

Σημαίνει ένας που είναι φτωχός, άμα του δώσεις λεφτά, θα είναι αύριο χαμογελαστός; Όχι, θα είναι σήμερα και αύριο πάλι θα του βγει αλλού το παράπονο και η παράξενη ψυχική του κατάσταση. Ο δύσκολος είναι παντού δύσκολος. Ο μπερδεμένος είναι παντού μπερδεμένος. Απλά βρίσκουμε κάποια αφορμή να λέμε: «Αν γίνω καλά, θα δεις, όλα θα μου περάσουν». Δεν περνάνε έτσι τα πράγματα.

Αυτός λοιπόν ένιωσε το Θεό. Έχεις νιώσει ποτέ το Θεό εσύ; Τον έχεις νιώσει; Μεγάλο πράγμα είναι αυτό που έχεις αισθανθεί, μεγάλο πράγμα, μεγάλη δυνατή εμπειρία. Μπορεί να μην το έχεις νιώσει συνέχεια, αλλά αυτό το λίγο που αισθάνθηκες μερικές φορές στη ζωή σου, και τώρα και στο μέλλον θα αισθανθείς, είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι σαν να σου λέει, να σου λέει: «Στο ντουλάπι έχει ένα βάζο με μέλι», και το συζητάς και το αυτό και το σκέφτεσαι και ναι, αλλά είναι αλλιώς όταν κατεβάσεις το βάζο, ανοίξεις το καπάκι και βάλεις μέσα και δοκιμάσεις και βάλεις το στόμα σου. Γιατί μετά δεν θα λες: «Ξέρετε, έχω ακούσει για το μέλι, μου έχουν πει για το μέλι, έχω διαβάσει για το μέλι». Αλλά θα πεις: «Παιδιά, θα κάνεις εσύ, το στόμα μου», θα λες, «στάζει μέλι, έχω μέλι». Έτσι είναι ο Θεός, είναι Αυτός.

...που νιώθει ο άνθρωπος και όχι αυτός για τον οποίο μιλάει ο άνθρωπος. Τα λόγια βοηθούν. Όπως και η πρόσκληση του γάμου βοηθάει να ξέρεις πότε γίνεται ο γάμος, σε ποια εκκλησία είναι, να μην χαθείς και να πας. Αλλά αν κοιτάς το προσκλητήριο και δεν πας στον γάμο, τον έχασες τον γάμο.

Δεν αρκεί να κοιτάς το προσκλητήριο που λέει: «Ξέρετε, θα χαρούμε να σας δούμε στην τάδε εκκλησία, στην τάδε του γνωστού, στον γάμο μας». Α, διαβάζω την πρόσκληση, ωραία. Περνάνε οι μέρες, δεν πάω στον γάμο. Τι έγινε; Το χάσαμε. Δεν αρκεί λοιπόν να μιλάμε για τον Θεό. Το βασικό είναι να νιώθουμε τον Θεό. Να είμαστε όντως άνθρωποι θεοφόροι, δηλαδή να φέρουμε μέσα μας, να έχουμε μέσα μας, να κατοικεί μέσα μας...

Η παρουσία του Θεού, η χάρη Του, το έλεός Του, η αγάπη Του, η ακτινοβολία Του, το φως Του, η στοργή Του, η συμπόνια Του, η ίασή Του...

Η ιαματική Του χάρη, η θεραπεία Του. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα και το έχεις νιώσει. Το ξέρω ότι το έχεις νιώσει. Αυτή την ώρα δεν το νιώθεις πολύ γιατί αν το ένιωθες δεν θα άκουγες εκπομπές. Όταν νιώθεις αυτό δεν μπορείς να ακούσεις εκπομπές, δεν θέλεις τίποτα άλλο. Ζεις κάτι πάρα πολύ ωραίο και είσαι πολύ ευτυχισμένος και πολύ χορτάτος και δεν θέλεις. Αλλά και τα λόγια βοηθούν μετά να κάνεις πιο καλή αυτή την απόπειρα να προσεγγίσεις τον Θεό. Έτσι να κάνεις και για το παιδί σου.

Αρρώστησε το παιδί σου, προσευχήσου. Αρρώστησε ο άντρας σου, η γυναίκα σου, προσευχήσου. Δηλαδή τρύπα τους ουρανούς, τρύπα τους γαλαξίες, διάσχισε όλα αυτά και φτάσε, φτάσε, φτάσε, φτάσε ψηλά, ψηλά, ψηλά. Φύγε, φύγε, φύγε. Μην σκέφτεσαι τα της γης, μην σκέφτεσαι με το νου πράματα, θάματα, αυτά εδώ, τίποτα, τίποτα. Πήγαινε εκεί που είναι πέρα από όλα αυτά.

Θα δεις μόνο φως, εκεί θα δεις αγάπη, και μέσα σε αυτό το φως προσπάθησε να βάλεις, έτσι λένε οι Άγιοι από ό,τι έχω διαβάσει, προσπάθησε να βάλεις μέσα σε αυτό το φως τους αγαπημένους ανθρώπους και αυτό το φως να το σκορπίσεις σε αυτούς που αγαπάς και να είναι όλους όπως τις εικόνες που έχουν ένα φωτοστέφανο. Τι είναι φωτοστέφανο; Ένα στεφάνι, ένας κύκλος δηλαδή, αυτό θα πεις, στεφάνι.

Αυτό το κυκλικό σχήμα που είναι μέσα γεμάτο φως. Αυτό κάνεις στο παιδί σου. Βάλ' το φωτοστέφανο. Δες το μέσα στο φως. Είναι το παιδί σου μέσα στα ναρκωτικά, ας πούμε, και θα γυρίσει το βράδυ στις 4 η ώρα, γυρνάει στις 5, στις 3. Μην παίρνεις τηλέφωνα, κινητά, ουρλιάζεις, φωνάζεις, «σε κλείσω έξω», αστυνομίες, αυτά, φασαρίες, τσακωμοί. Δεν θα φέρεις αποτέλεσμα. Η θεραπεία είναι η ακτινοβολία αυτή του φωτός. Βάλε φως. Αλλά για να βάλεις φως πρέπει να το έχεις πρώτα κι εσύ αγγίξει, να το έχεις νιώσει, και απόδειξη ότι το ένιωσες είναι η γαλήνη. Σου ξαναλέω αυτό. Απόδειξη είναι η γαλήνη. Άμα κάνεις προσευχή και συνεχίζεις να έχεις ταραχή, θα πει ότι δεν άγγιξες το Θεό.

Να πω τώρα δεν έκανες καλή προσευχή; Εντάξει, δεν είναι θέμα να σου πω καλή, κακή. Έτσι σου βγήκε. Δεν είναι αυτά, δεν είναι κουμπιά. Τα πατάς και δουλεύουνε με το ζόρι και υποχρεωτικά. Είναι τι θέλει και ο Θεός, τι θα κάνεις κι εσύ, τι θα έρθει κάθε μέρα, τι δώρο θα σου δώσει, αν σου το δώσει, πότε, για πόσο, τι είδους δώρο. Πάντως, αν θες να καταλάβεις ότι η προσευχή σου αυτή έχει αγγίξει, έφτασες στο Θεό και ένιωσες το Θεό, η λύση είναι να νιώσεις μετά εμπιστοσύνη, παράδοση και ηρεμία. Εμείς κάνουμε το αντίθετο, δηλαδή κάνουμε προσευχή και μετά γινόμαστε πάλι νευρικοί, πάλι θυμωμένοι, πάλι αγχωμένοι. Οπότε, δηλαδή, ένα παράδειγμα να σου πω έτσι: μου λέει ένας «Κάνε μια παράκληση, να κάνουμε μια παράκληση για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις». Κάναμε μια παράκληση, τελείωσε η παράκληση με τα ωραία αυτά λόγια στους Αγίους που παρακαλούσαμε, το Θεό, την Παναγία μας κλπ. Και μετά έρχεται μια κοπέλα: «Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ». Λέω «Σ' άρεσε η παράκληση;» «Πολύ μ' άρεσε, αλλά δεν μπορώ, δεν θα περάσω, χάθηκα, θα κοπώ».

Δεν καταλαβαίνει ότι αυτή η προσευχή δεν την άγγιξε. Δεν μπορεί να την είχε αγγίξει. Γι' αυτό λέω ότι αν η προσευχή στην εκκλησία μας άγγιζε, θα ήμασταν πολύ καλά και πολύ υγιέστεροι. Δεν θα είχαμε εύκολα αρρώστιες.

Δεν θα επιτρέπαμε την αρρώστια να μπει μέσα μας. Γιατί όταν πάει μια αρρώστια να μπει στο σώμα και δει πεσμένο αμυντικό σύστημα... Και πότε πέφτει το αμυντικό μας σύστημα; Όταν έχει καταρρεύσει και η ψυχή μας. Απλά, όταν η ψυχή σου έχει καταρρεύσει, όταν είσαι τσακισμένος, στεναχωρημένος, αγχωμένος, κουρασμένος ψυχολογικά.

Εμ... Και τα μικρόβια και οι ιοί και οι αρρώστιες εύκολα βρίσκουν έδαφος και ακουμπάνε και μπαίνουν, τις πόρτες ανοιχτές. Άμα δούνε ευεξία, ζωή, χαρά, ανεβασμένο ηθικό... Που λέει «Φως Χριστού φαίνει πάσι», δηλαδή να πάει να μπει ο ιός μέσα και να βλέπει ένα σώμα που να πάλλεται, να πάλλεται από ευτυχία, από δοξολογία, από ευγνωμοσύνη, να μυρίζει Θεία Κοινωνία, να μυρίζει χάρη Θεού, προσευχή, θα μου πεις τώρα αυτά είναι, είσαι στα καλά σου; Δεν θα μπει σε αυτά τα σώματα; Δεν ξέρω πώς θα μπει πάντως, η αντίσταση που θα βρει θα είναι πολύ μεγάλη, η αρρώστια θα βρει πολύ μεγάλη αντίσταση, αν το κορμί σου πάλλεται από τη χάρη του Θεού και από την παρουσία του Θεού. Μπορεί και στους Αγίους να μπήκανε οι ασθένειες στα κορμιά τους, να αρρώστησαν κι αυτοί και να έφυγαν κι αυτοί και να πόνεσαν κι αυτοί, αλλά αυτοί είχαν μια άλλη προοπτική και ένα άλλο σχέδιο.

Πολλοί από αυτούς, ας πούμε, έκαναν καλά αρρώστους άλλους. Αλλά οι ίδιοι είπαν στον Θεό «Θεέ μου, κάνε αυτόν καλά και ας έρθει σε εμένα κάτι. Δεν πειράζει». Εξηγείται αλλιώς η δική τους κατάσταση. Όταν λέει ο πατήρ Πορφύριος από μικρός στο Άγιο Όρος, που διαγνώστηκε κάπου με καρκίνο, και βγήκε στο δάσος και έτρεχε και φώναζε από ευτυχία και έλεγε «Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, που έχω καρκίνο», αυτό είναι ένα πράγμα που είναι, πιστεύω, για μας άπιαστο. Για τον ίδιο ήταν πολύ θεραπευτικό και απόδειξη ότι από νέος που ταλαιπωριόταν έφυγε σε μεγάλη ηλικία. Γιατί ο Θεός τον κράτησε στη ζωή τελικά; Γιατί μέσα από όλα αυτά γινόταν πιο Άγιος, πιο συμπονετικός για όλο τον κόσμο. Καταλάβαινε τους πονεμένους, γιατί ήταν ο ίδιος πονεμένος, αλλά δεν είχε ποτέ παράπονο. Δεν αγανάκτησε με το Θεό, δεν τα έβαλε με το Θεό και γι' αυτό και τον κράτησε στη ζωή. Πάρε όλη αυτή την ασθένεια. Αν λοιπόν είσαι έτσι μέσα στην προσευχή, πραγματικά θα δεις ότι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα και το παιδί σου έτσι θα το βοηθήσεις καλύτερα, πολύ καλύτερα. Δεν βοηθιέται ο άλλος, δεν αλλάζει, δεν θεραπεύεται η κατάσταση.

Με φωνές, με ουρλιαχτά, με ταραχή, πώς να θεραπεύσεις την ταραχή με την ταραχή; Μου λέγει ένας «Πώς θα φύγουν τα δαιμόνια», μου λέει, «με καινούργια δαιμόνια;» Πας να βγάλεις τα δαιμόνια του ενός και εσύ έχεις τα δικά σου, σου λέει, και ουρλιάζεις, φωνάζεις, βρίζεις, τσακώνεσαι. Αυτά καινούργια δαιμόνια είναι. Τα δαιμόνια δεν βγάζουν τα δαιμόνια. Ή και αν τα βγάλουν, πάλι τα δαιμόνια θα μπουν εκεί. Έτσι, άρα λοιπόν για να έρθει η θεραπεία στην ψυχή μας, είναι ανάγκη να ξεκολλήσουμε από εδώ, να συνδεθούμε με την πηγή της ίασης, με τον μεγάλο γιατρό, τον θεραπευτή των ψυχών και των σωμάτων μας και να αντλήσουμε από αυτόν την ίαση, τη δύναμη, τη χάρη, το φως, την ελπίδα, που για τον Χριστό δεν υπήρχε πρόβλημα. Δεν υπάρχει άλυτο θέμα για τον Χριστό, καμία αρρώστια άλυτη.

Αυτό, όποιος στάθηκε μπροστά του, ποτέ δεν είπε ο Χριστός «Αυτό με δυσκολεύει, α, εκεί δεν τον μπορώ». Γιατί ήξερε ότι αν ο άνθρωπος ανοίξει, αν ανθίσει η ψυχή του, εμπιστευτεί τον Θεό και με πίστη ζητήσει την θεραπεία του, θα γίνει. Το πρόβλημα δεν ήταν στον Χριστό, ήταν στους ανθρώπους. Γι' αυτό λέει ότι κάπου πήγε σε μια πόλη και εκεί δεν μπορούσε ούτε δύναμη...

Μπορούσε να κάνει ούτε μια δύναμη, δηλαδή ούτε ένα θαύμα, και εξηγεί το λόγο: «δι' την απιστίαν αυτών», επειδή, λέει, οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να πιστέψουν, δεν εμπιστεύτηκαν, δεν άγγιξαν την καρδιά του Χριστού, την ψυχή του Χριστού. Το κορμί του το άγγιξαν πολύ, το σώμα του Κυρίου, αλλά δεν έβγαινε δύναμη από εκεί γιατί δεν ξεκλείδωσε και η δική τους η ψυχή.

Ανθρώπους πολλούς που κοινωνάνε, δεν αλλάζει τίποτα. Ιερείς κοινωνάμε, δεν αλλάζει πάντα κάτι. Δεν αρκεί να πας να πεις «Εγώ έκανα την κίνηση». Το θέμα είναι να γίνει μέσα σου μια κίνηση, εσωτερικά. Να αλλάξεις και εσωτερικά. Αλλιώς θα κοινωνούσαμε όλη μέρα νύχτα και θα γινόμαστε όλοι καλά. Αλλά δεν γινόμαστε καλά μαγικά, με έναν τρόπο χωρίς συμμετοχή. Αυτό που είπε ο Κύριος: «Πιστεύεις; Δώσε εκεί το δικό σου το μερίδιο».

Πιστεύεις ότι μπορώ να σε κάνω καλά ή θέλεις να σε κάνω καλά; Έτσι γίνεται η θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων μας. Είπαμε λοιπόν σήμερα την ευγνωμοσύνη, είπαμε την προσευχή, είπαμε για την νηστεία, είπαμε για την... Αυτά που μέσα στην Εκκλησία μαθαίνουμε, μας γίνονται τρόπος ζωής και μας βοηθούν να ζήσουμε και πιο καλά. Και με πολλή συγκίνηση βλέπω ανθρώπους οι οποίοι όταν είναι να πάνε στο νοσοκομείο να κάνουν καμιά επέμβαση, πριν...

Πάνε να προσευχηθούν, να εξομολογηθούν, να κοινωνήσουν και μετά πάνε. Και μου λένε, μου έλεγε μια κυρία που είχε πάει για τα νεφρά της, μια επέμβαση, μου λέει «Είμαι πολύ ήρεμη». Της λέω «Μπράβο, πολύ ωραίο αυτό». Και το έχουν πει και πολλοί γιατροί, λέει «Όταν βλέπουμε ασθενείς που είναι άνθρωποι του Θεού, που πιστεύουν αληθινά στο Θεό και γαλήνη και λοιπά, ξέρετε πόσο πιο γρήγορα γίνονται καλά; Πάρα πολύ πιο γρήγορα». Όλα βοηθάνε να έρθει η υγεία, η θεραπεία. Γιατί δεν αντιστέκονται. Συμμαχούν. Συνεργάζονται με την υγεία και με τη χάρη του Θεού. Και με τους γιατρούς, πολύ συνεργάσιμοι άνθρωποι. Και με την υγεία και με την... όλα τα καλά έρχονται, ενώ όταν δούμε κάποιον, λέει, δεν πιστεύει πουθενά, αντιστέκεται, νευριάζει, δεν ελπίζει, δεν βλέπει προοπτική και φως μπροστά του, αυτός ο άνθρωπος, λέει, δυσκολεύεται να γίνει καλά.

Ταλαιπωρείται. Και κάποια πειράματα που γίνανε στο εξωτερικό με κάτι εγκεφαλογραφήματα και καλώδια και λοιπά βάλανε σε ανθρώπους σε ώρα επεμβάσεων ιατρικών και χειρουργείων και λοιπά και ήταν άνθρωποι που πίστευαν και άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με την πίστη στο Θεό και αυτοί που πίστευαν πάλι αυτό ένιωσαν, ότι συνεργάζονται πολύ καλύτερα και η αποθεραπεία και η ανάρρωση έρχεται πολύ πιο γρήγορα. Και οι νοσοκόμες το έχουν δει αυτό, ότι όταν, λέει, έχουμε ανθρώπους της Εκκλησίας που αγαπάνε το Θεό, είναι, λέει, υπόδειγμα στο νοσοκομείο, έχει γαλήνη το πρόσωπό του, πιστεύει, ελπίζει. Η πίστη είναι μεγάλο πράγμα, η πίστη κάνει θαύματα, η πίστη θα πει να βλέπεις μπροστά σου...

Αόρατο που έρχεται.

Το λέει, «πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων». Έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων. Δηλαδή αυτά που δεν βλέπονται εσύ να τα ελέγχεις. Όχι πρώτα να τα βλέπεις, να τα ελέγχεις κιόλας. Να τα ψηλαφείς, να τα νιώθεις σαν να είναι παρόντα. Δηλαδή μου λέει άλλος «Κάνε μου ένα ευχέλαιο για τον τάδε άρρωστο συγγενή μου» και μετά ο άλλος, ο ένας ήταν να κάνω ευχέλαιο και ο άλλος πήγαινε στο γραφείο τελετών. Και λέω «Τι κάνετε ρε παιδιά, δηλαδή πιστεύετε ή δεν πιστεύετε;» Λέει «Ας τα έχουμε και τα δύο γιατί δεν ξέρω μην δεν πιάσει». Και απάντησε κάποιος «Μα δεν θα πιάσει τίποτα έτσι». Γιατί άμα είναι να ζητάμε υγεία και από την άλλη να περιμένουμε το θάνατο, αυτό δεν είναι πίστη. Πίστη θα πει να περιμένεις την υγεία και να την πιστεύεις την υγεία. Να το ζεις πριν έρθει. Να το βλέπεις πριν έρθει ότι έρχεται.

Λέει μια κοπέλα «Κάνε μου, κάνε προσευχή να περάσω στις Πανελλήνιες, που δεν το βλέπω», μου λέει. Άμα δεν το βλέπεις, και μ' αρέσει η λέξη που χρησιμοποίησες, αποδεικνύεις ότι δεν έχεις μάθει να βλέπεις τα αόρατα. Να μάθεις να βλέπεις. Μάλλον βλέπεις, της λέω, αλλά βλέπεις την αποτυχία. Μάθε να βλέπεις την επιτυχία, το δώρο του Θεού που έρχεται. Αν δεν πιστεύεις, θα σου πει ο Θεός «Παιδί μου, γενηθήτω κατά την πίστη σου». Δεν πιστεύεις, αυτό θα γίνει. Αφού δεν πιστεύεις, δεν θα γίνεις καλά. Γιατί δεν θα γίνω καλά; Γιατί εσύ αυτό πίστεψες. Εσύ πίστεψες, δόθηκες, εμπιστεύτηκες, παρέδωσες τα πάντα μέσα σου στην αποτυχία. Εκεί έχεις επενδύσει. Όπου επενδύσεις, από εκεί θα πάρεις τους στόχους και θα ζήσεις από εκεί, από την αποτυχία σου. Να επενδύσεις στο Χριστό και να προσδοκάς από τον Χριστό τη θεραπεία και το θαύμα.

Δεν είπα αυτά που ήθελα όλα, όχι, είπα αυτά που ήθελα, ενώ δεν είπα όλα όσα ήθελα να πω. Είναι πολλά ακόμα που θα πούμε για το θέμα αυτό της υγείας, το κάνουμε σε συνέχειες, αλλά υπάρχει και στην ιστοσελίδα μας την προσωπική, θα τη βρείτε στο διαδίκτυο ψάχνοντας. Όλες οι εκπομπές που έχουν ακουστεί υπάρχουν και μπορείτε να τις κατεβάζετε όποτε θέλετε. Βέβαια είναι πολύ ωραίο το ότι ακούμε τώρα, την ώρα που ακούγεται η εκπομπή, και είμαστε μια παρέα. Γιατί τώρα ξέρεις ότι και πολλοί άλλοι ακούνε και είμαστε μια συντροφιά. Και είμαστε πολλοί. Και ας κάνουμε μια προσευχή τώρα έτσι που είμαστε όλοι μαζί για όλους όσους τώρα ακούνε και κάποιοι από αυτούς είναι άρρωστοι. Όσοι δεν είμαστε άρρωστοι ή και να είμαστε και άρρωστοι, ας παρακαλέσει ο ένας για τον άλλον το Θεό και να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ, θεράπευσε τους δούλους όλους, χάρισέ τους υγεία. Άπλωσε το χέρι σου σε αυτούς που τώρα πονούν».

Ακούμπησε την πληγή τους, τον πόνο τους, την ψυχή τους, το κεφάλι τους, το κορμί τους, όπου πονούν, όπου βασανίζονται, και χάρισέ τους εσύ, Κύριε, χάρισε σ' αυτόν τον αδελφό μας ή την αδελφή μας τη θεραπεία σου, την υγεία σου, το Άγιο Φως σου, την ιαματική σου χάρη. Να παρακαλέσουμε τον Άγιο Παντελεήμονα, να παρακαλέσουμε τον Άγιο Νεκτάριο, τους Αγίους Αναργύρους, τον Άγιο Παρθένιο, τον Άγιο Στυλιανό, την Αγία Παρασκευή, την Αγία Μαρίνα, όλους τους Αγίους που αγαπάμε, και να κάνουμε αυτό το δώρο. Να το, είδες τώρα εσύ που ακούς, να ξέρεις ότι πολλοί άλλοι που ακούνε προσευχήθηκαν για σένα, γιατί η προσευχή τους θα φτάσει και σε σένα. Και είναι χιλιάδες αυτοί που τώρα είπαν μια προσευχή για σένα χωρίς να σε ξέρουν, αλλά σε ξέρει ο Θεός.

Και εύχομαι αυτή η χάρη του Θεού να φτάσει μες στην ψυχή σου και κάτι να κάνει και στο κορμί σου και να αλλάξει τη ζωή σου και να σου δώσει το χαμόγελο που το έχεις καιρό ξεχάσει, αλλά πραγματικά σου αξίζει, και να χαμογελάς και να πατάς στα πόδια σου, στα πόδια της ψυχής σου αν δεν μπορείς να περπατάς, και να είναι το ηθικό σου ανεβασμένο. Ο Χριστός να σου χαρίσει αυτό που θέλεις. Το 210-4118-602 και 210-4118-640 είναι το τηλέφωνο της εκπομπής. Το email είναι atheata.perasmata@yahoo.gr. Βασίλη Χατζηνικολάου, πολύ σας ευχαριστώ και για το τελευταίο άκουσμα που θα μας βάλεις.

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, για τα βιβλία μας που μου λες ότι κάποιοι τα μοιράζουν και για δώρα αλλού σε κάποιους, το «Δυνάμωσε την ψυχή σου» και το «Αγάπη για πάντα», τα δύο βιβλία με εκπομπές γραμμένες μαζί με το ανάλογο MP3, ώστε και να τα ακούς αυτά που λέμε και να τα διαβάζεις.

Για κάποιο δώρο σε κάποιους φίλους σου. Σε ευχαριστώ για όλα. Ευγνωμονώ το Θεό για όλα. Και με συγχωρείς για όλα. Καλή δύναμη, καλή συνέχεια. Θα τα πούμε την άλλη εβδομάδα και θα σε περιμένω. Χαίρε.